galegonosolnaciente

2007-02-05T09:15:00.001Z

Ultimamente e a medida que me vou xaponesizando fixenme un めんどくさい　(vago) de carallo. Xa esquezo a camara na casa e asi perdo de retratar todos os novos lugares e persoas que visito asi que tedes que perdoar que non adxunte fotografias nalguns dos post.
A ultima curiosidade que atopei foi este fin de semana no castelo de Kyoto, o Nijo-jo. Aqui, residencia antiga do emperador, o mais salientabel e que o chan fala. Si, as madeiras fan un ruido ben particular cando a xente anda por riba e asi os gardas podian controlar e saber se alguen entraba nas habitacions do castelo con magnicidas intencions. Xa vedes que as alarmas e detectores de movemento sonche cousas tamen do pasado.

2007-02-05T09:15:00.000Z

ME CAGO NO SERVIDOR E NA DUPLICIDADE

2007-02-05T09:11:00.000Z

NARANXAS DA CHINA. Quen dicia que todo en Xapon era pequeno equivocabase. Peazo de naranxa topei o outro dia no super. O sabor non e igual que o dunha mandarina normal. Esta hiperbolica fruta eche algo mais doce e saber sabia a condenada. Unha soa dose e xa tes vitamina C para toda a semana.

2007-02-05T09:03:00.000Z

NARANXAS DA CHINA. Quen dixo que en Xapon todo era pequeno equivocabase. Pedazo de mandarina topei. Ben ee certo que o sabor non e o mesmo que unha mandarina normal. Esta e algo mais doce pero gorenta ben, saber sabia a condenada, e ademais cunha so unidade xa tes vitamina C para toda a semana

2007-01-23T09:07:00.000Z

痛い　Ou, doe carallo! .

2007-01-23T09:00:00.000Z

CICLISMO AGONISTICO. Este era o titulo dun libro que un tio meu tinha nun estante do seu despacho e que nun veran hai xa moitos anos puiden ler e comprender mais tarde o significado de porque ese adxectivo para unha actividade presuntamente recreativa. Coa bicicleta aprendes, viaxes, descubres novos lugares e te descubres a ti mesma, os teus limites, as tuas sensacions ante a beleza, a dor, o frio e o calor extremo, o cansancio. Tamen o amor esta presente, pois tantas horas encima de duas rodas dan moito para pensar e darlle a sesera, matinando no que fixeches e no que vas facer, nas persoas que estan e non estan.

2007-01-12T10:20:00.000Z

DIA DA MAIORIA DE IDADE. Este luns, cousa extraordinaria en Xapon, foi festivo. O motivo da celebracion non era outro que celebrar a maioria de idade dos xaponeses. Todos os que cumpriran 20 anos naquel dia podian vestir os seus kimonos ou calquer tipo de roupas e reunirse para celebrar ese dia, a partir do cal, basicamente poden facer a cousa mais importante da natureza humana. Xa suporedes, non, iso non, o outro. Desde os 20 anos, noraboa, xa podedes churrar, darlle ao frasco, ponherse de licorcafe ata arriba, pimpar, empinar, beber, beber e beber. QUE VIVA BEBA.
As das fotos, amigas e desconhecidas, cumplian 20 anos nesa data. Os disfraces son ben bonitos e de todos tipos e cores. Nas fotos podedes ver a diferencia entre un kimono xapones e outro koreano.

2007-01-12T10:12:00.000Z

TRISTEZA DOMINICAL. Cando un esta en horas baixas, cando a depresion dun domingo sen plan te destrue e correo a sesera, fuxir as veces pode ser a solucion. ALi, a escasa hora da minha casa, na natureza un encontra a paz e a tranquilidade da montanha, a auga, a neve, o sons da pureza natural, como debeu ser hai xa tantos anos, cando as materialidades non corrompian o planeta. Ali eu sentinme parte DEL e os dous xuntos caminhamos da man, en harmonia, en Paz. O branco da neve, a sua pureza, limpa tamen os males do corazon e do cerebro humano. Recomendabel.

2007-01-12T10:08:00.000Z

CUMPLEANOS. No aniversario do meu amigo Patrik todos xuntos xantamos en familia e cordialidade disfrutando da gastronomia dos diferentes paises. A tortilla foi a minha contribucion a esta degustacion internacional. Sobre a saborosidade das viandas so decir, e non e mentira, que o dia seguinte a bascula marcaba un quilinho mais. Feliz Aniversario.

2007-01-12T10:02:00.000Z

ALFOMBRAS. Xurovolo por Deus. Estaba eu cocinhando na cocinha comunal que temos na casa cando detras de min escoito unha voz perguntando polo meu amigo chino. Dou a volta e vexo a un mouro, si, un mouro. O primeiro que se me veu a cabeza, xurovolo por Deus e me cago nas xeneralizacions e nos topicos, foi: "Non, non quero alfombras, non quero nada!". Despois de mirar para el escasos segundos conseguin reaccionar e dixenlle que vive ai, na seguinte habitacion.
Feitas as presentacions, o rapaz resultou ser un vecinho de perto de Marraquech, que vive en Xapon desde hai catro anos correndo meio maraton e traballando. Era amigo do meu vecinho, e nesa tarde absolutamente kafkiana, na que as cousas mais raras podian suceder, rematamos merendando no meu cuarto en Xapon un chines, un marroqui e un galego. Parece un chiste pero non o e. As cousas boas que ten a vida.

2007-01-12T09:58:00.000Z

A TODO POEQUINHO CHEGALLE O SEU SAN ANTONINHO. Non, non e a matanza ainda que o pareza. Primeiro cubrese ben o piso para non ensuciar e logo atase e reducese o suxeto ou victima para que non se mova ou fuxa. Que e o que vamos facer. Solucion un pouco mais abaixo.

2007-01-12T09:51:00.000Z

PERRUQUERIA. Aos que ledes xa hai tempo este humildisimo blog, xa veriades a minha nula pericia aa hora de cortar o pelo. As manualidades nunca foron o meu, de ai que tivera que repetir 3 de EXB en duas ocasions, primeiro por non saber manipular a plastilina e segundo por utilizar o punzon con finalidade non permitida nen recomendada. Pois ben, ainda asi hai xente que lle bota un par e atrevese a pedirme, ollo, domingo pola manha (a iso das 9.30), que lle corte o pelo. Bravo polo meu amigo chino. Ali vamos nos, eu esmendrellandome coa risa e co pulso de amante do Dyc ou doente de parkinson. Ali caia o cabelo como se estivese a podar o xardin. A carinha do rapaz o dicia todo e eu que non podia coa risa. Ao final, bon, ao fin non foi tan mal. Cinco puntos na orella e os cartos da perruqueria ben aforrados.

2007-01-12T09:40:00.000Z

NOVO CONCURSO. Premio gordo para quen me saiba decir que fan estes tres individuos, as nove da manha dun domingo, no parking enfrente da biblioteca municipal e armados con esas pinzas. Unha pista, non van depilarse e tampouco andan de resaca.
Solucion: Suponho que alguns xa o adivinhariades. Son tres rapaces que altruistamente decidense (sen ganhar dinheiro, ollo para os navegantes) a recoller o lixo que outra xente tamen "altruistamente" deitou polas ruas. A limpeza ee tan meticulosa que a fan con pinzas, pois recollen ate as cascaras das pipas. Estan eles como para ir limpar nos aledanhos dun estadio de futbol ou na rua do Orzan un domingo a iso das 6 da manha. Meus coitados. Un aplauso para o numeroso voluntariado xapones.

2006-12-29T09:43:00.000Z

FELIZ FIN 2006 e COMEZO DE 2007. Hoxe acordei cedinho e non tiven mellor regalo que ver como caia a primeira nevada do ano (ou a ultima) en Kyoto. Sain a rua a iso das 8, a bicicleta tremia co frio (sete baixo cero) e din unha volta polos templos de Kyoto na procura dunha boa foto. Lastima que esquecera a camara (so levaba a do mobil) pero o recordo dun branco Nadal en Kyoto xa non se me borrara nunca.
Perdoade que ultimamente deixara esquecido bastante o blog, pero entre traballo, estudo, amigos e deporte baixeme o tempo todo. Non prometo escreber mais pero si facelo con mais enerxia. Un abrazo co meu 心　(cordial, do corazon) para todos os que me len e para todos os que estan ai. SI, de ti tamen me lembro, non o dubides. Moito animo para os currantes de Carrefour, forza para as opositoras e 頑張って para todo o resto. Para a familia o meu agradecemento e carinho.

2006-12-29T09:37:00.000Z

BRILLAR. Como lles gusta brillar, chamar a atencion vestidos de maneiras case que ridiculas, encher de luces o fin do 2006 e apagalas en canto empeze o 2007. Mal comezo de ano para un Xapon cheo de festas sen identidade.

2006-12-29T09:25:00.000Z

FESTA NA ACADEMIA. A diferencia entre a festa que tedes descrita mais abaixo e esta parece que ee abismal. Os da foto parecen que estan a esperar o Calpita para ir a unha laconada de reno. A alegria das festas en Xapon depende, como en todos os lugares, da disposicion das persoas. Cando non hai non hai, e os chinos e estes suecos non se pode dicir que sexan a alegria da "orto deleitoso".

2006-12-27T11:02:00.000Z

Perdoade, meus queridos e queridas, pero ando tan ocupado que non vos tenho tempo para escreber catro miseras palabras neste humilde e familiar blog. A minha ultima foto daravos un claro exemplo de onde ocupo estes ultimos dias. Eu estou detras DELA.

2006-12-27T10:43:00.000Z

A VERBENA, PARTE SEGUNDA. A ainda innarrada parte primeira da verbena transcorria hai un par de meses cando dous incantos gaijins (estranxeiros) acodian aa cita co seu equipo de futbol. Tratabase dunha cea de benvida e carallo coa benvida. Comezamos a iso das 7 da tarde, unha barra libre nun restaurante. Xa saimos de ali, tras duas horas de darlle bravamente coas largas postas. A conha e que os xapos tiveron a "grande" idea de irlle tomar outra a unha izakaya (lugar para beber sake e estar tranquilamente en companhia dos teus, charlando). Os nosos etilimetros estouparon e tanto o sueco como o menda acabamos durmindo a mona a iso das 10 da noite na sala de ordenadores da Universidade de Kyoto. Cando despertamos, sorpresa, onde carallo estabamos, porque eu estaba a dormir sobre o teclado dun ordenador e sentado nunha cadeira, como era que xa habia luz solar, que era aquele barullo na minha espalda (o sueco chamando a rauuuuuuuuuuuuuuuuul), onde estaban as nosas bicis; en fin infinitas perguntas sen resposta. A resaca foi das gordas.
Eche por iso que tinhamos ganas de rebancha e asi fomos a nosa segunda gran verbena. Empezamos cun cumple, (premio para o que descubre que lle regalamos nos a ese coitadinho. Se vedes as caras deles, del e dela podedelo intuir), e rematamos bailando a conga e cantando Asturias patria querida a iso das 6 da manha en deserticas ruas kyotenses.

2006-12-27T10:34:00.000Z

Xa, o despiporre. O vale todo, o lenha ao mono que e de goma.

2006-12-27T10:30:00.000Z

REponhendo forzas ou durmindo a mona nunha segunda izakaya.

2006-12-27T10:22:00.000Z

Xa rematandoa, no ultimo karaoke do dia. O despelote e finalmente a resaca do dia d.

2006-12-27T10:13:00.000Z

MUSICA NA RUA. Resulta mais que curioso que pese a Xapon ser un pais tan ordeado e ter as ruas impolutas de lixo, logo a xente deixa a bicicleta aparcada onde lle sae do cimbel ou se pon a tocar musica na esquina mais centrica e colapsada da cidade. A min particularmente este segundo caso pareceme ben, sempre que a musica sexa de calidade. Xa sei de algun que na nosa terra saca a gaita a pasear e ganhar uns cuartos ainda que ainda non sabe se ten que soprar por ela ou polo alcoolimetro que lle puxeron diante no fin de semana. Cando tirei esta foto sentinme un pouco Lost in Translation; nun mundo que non era o meu esperaba sentado algo, non sei o que, escoitaba a musica e via como a xente, o rebanho, circulaba diante nosa indiferente ao son e aos sentimentos.

2006-12-03T06:59:00.000Z

AMERICAN CLUB. Non, non se trata dun club de eses de luces, deses nos que habitualmente parades cando viaxades pola antiga A6, creo que agora AP9. Non, American Club eche unha academia de linguas. Para mais inri, a academia de lingua na que o menda da aulas de espanhol. Manda carallo, co panico que lle tenho eu aos yankis e voume meter en tan patrioteiro lugar. Pero a cousa ten mais aquel. Ainda que na sua porta de entrada podedes atopar unha bandeira de barras e estrelas, se vos achegades ao despache, oju, aja, que ven meus ollos, quen e ese barbado home. Fotos e mais fotos de Fidel Castro, do Che, de Raul. Pero, que carallo ee isto, unha tapadera dos servicios secretos cubanos no Imperio Xapones? Quen ten tanto apego polo xa maduro de mais Fidel Castro? Non me atrevo a perguntar non vaia ser que meta a zoca e me boten a rua. Por agora eche fonte de ingreso e pese a que a calidade no e moita cousa e a que tenho que ir ben vestido, ai me podedes encontrar dous ou tres dias por semana. Entre fideles e guasintones.

2006-12-03T06:52:00.000Z

MOMIJI. O outono chega en Xapon coas suas cores marabillosas, enchendo de cores amarelas, vermellas, verdes, marrons,... todo o vizoso bosque xapones. A cidade de Kyoto tamen fica preciosa (as fotos son de parques dentro da cidade) e ordas de turistas acheganse os fins de semana para simplemente queimar gasolina e gastar cuartos. Eu arredome, fuxo, tiro para o monte e intento achegarme aa tranquilidade. Agora a perna (esguince) non mo permite asi que transmitovos coas fotos unha pequeneira parte da espectacular beleza do Outono xapones.

2006-12-03T06:48:00.000Z

2006-12-03T06:38:00.000Z

2006-11-29T10:42:00.000Z

Desculpade a tardanza nas actualizacions do blog, pero e que ademais de agora estar lisiado (esguince no nocelo) o non ter internet na casa faime ben dificil a minha comunicacion semanal cos meus. Ademais xusto agora acabaseme a bateria e non podo subir mais imaxes. ごめんなさい。 Desculpade e ata dentro duns dias.

2006-11-29T10:29:00.000Z

VER KYOTO DESDE AS NUBES. Xa subira mais imaxes de Kyoto desde as montanhas, pero definitivamente atopei o lugar idoneo para disfrutar das vistas. E ali me fun cos amigos, ascension diurna e regreso nocturno, a esperar que a noite enchera de maxicas luces a escuridade da natureza. Paisaxe espectacular. Lastima que a camara non poda captar a paz e beleza que se vive desde a tranquilidade e soidade da montanha.

2006-11-29T10:27:00.000Z

MODAS

2006-11-29T10:22:00.000Z

3, 2, 1 IGNICION. BANHO. Non o podo evitar. A minha fascinacion ante a arte retretil e inodora xaponesa. Fio musical reproducindo sons da auga a caer en cascada, calefaccion, reguladores de temperatura, chorro de auga, bidet incorporado, chorro de auga directo aa ojarasca, ai, si, al ojal, pa dar gustirrinin. Ademais con regulador de intensidade, para os insensibeis e tamen para os ainda non desvirgados. O punto g masculino descubriuse en Xapon.

2006-11-29T10:18:00.000Z

COROS E CANTOS POPULARES. A minha voz de baritono todos a conheceran. Son capaz de facer vomitar a xente ata estando en xexun, pero ole os meus collons toreiros e ala fun eu a inscribirme no Coro da Universidade de Kyoto. Aqui estamos adestrando uns cantos. Xa vos colgarei fotos do meu estreo musical. Se xa son penoso cantando en galego ou castelan, que temblen os xaponeses. Non vos estranhedes se de repente chove na Galiza. Efectos colaterais.

2006-11-29T10:07:00.000Z

CHEGOU O NADAL NO PAIS MAIS CRENTE DO MUNDO. A crenza no consumismo exacerbado, no enfermizo afan de ter mais. O modelo yanki entroulles ata a rabadilla e aa hora de comprar Xapon tamen se apunta as festas consumistas.

2006-11-19T02:03:00.000Z

OBENTO. Hoxe vai de comidas, e no mais alto do caixon e non por calidade senon por utilidade esta o Obento. Estas caixinhas estanme a salvar a vida aqui en Xapon. Alguns xa saberan da minha preguiza gastronomica e a minha pericia e virtudes aa hora da coquinaria. O obento e a minha comida diaria, como o colacao. Tratase dunha caixa de madeira ou de plastico segundo a calidade, e con diversos produtos xaponeses (normalmente acaban con lixo. Iso de non saber o que estas a comer...yuyuyuyu) xunto co correspondente arroz, spaguettis, carne, peixe ou legumes. O prezo varia moito. Os mellores andan ala polos 700 ens e logo o normal eche 400 ou 500 ens, que e o que venden nos abundantisimos combini (24horas, tan numerosos como os nosos super). Pero se buscades ben podedes atopar un obento por uns miserables 250 ens (1.80 euros) e asegurovos que a calidade non e tan baixa como o prezo. Deus salve a vida ao おべんと

2006-11-19T01:57:00.000Z

TAKOYAKI. (Polvo grellado). Hai se os xaponeses cataran o noso polvo a feira, canto exito teria. O sucedaneo de aqui son estas bolas de masa que envolven un anaco de polvo. As mais famosas tedelas en Osaka, ou sexa que se ides a esa cidade non dubidedes en probalo porque son o prato tipico. Iso si, o mais divertido e ver como as preparan, a verdade e que os asiaticos son uns maestros coas mans, debe ser polo aquel de usar os paocinhos desde pequenos, pero a sua axilidade non ten comparacion, sobre todo se o comparamos coas minhas parkinianas articulacions. En Kyoto seis unidades son 180 ens, (1.30 euros) pero en Osaka o prezo sube ate os 300 ens.

2006-11-19T01:53:00.000Z

COROS E DANZAS. Eu non sei como pero fun inscribirme no coro da Universidade de Kyoto. A cousa ten o seu aquel porque a minha voz e sensibilidade para cantar debe estar no cu, pero con tal de pasalo ben e confraternizar cos oriundos e demais foraneos no pais, agora me tedes cantando unhas coplinhas e panxolinhas. O proximo fin de semana e o meu estreo e xa vos colgarei algunha fotinho. Non chego ao nivel dos "castrati" nen moito menos, ando polo nivel 5 ou Bustamante, usease, un desastre ou cantar como o cu.

2006-11-19T01:46:00.000Z

O CAMINHO DAS LOUSAS AMARELAS. O Mago de Oz debia de estar cego, pois o caminho de lousas amarelas non e outra cousa en xapon que unha autoestrada quilometrica para os invidentes.

2006-11-14T09:30:00.000Z

EL. Matino en se os Calvinistas tinhan razon cando afirmaban que o culto a imaxe era idolatria e se asentaban na sua severa posicion non iconoclasta. Esa relixion afirmaba que o pensamento visual eche inferior ao verbal. De acordo ou non, o autor, EU, interesase polo cine e a imaxe debido a sua rebeldia eclesiastica endemica.

2006-11-14T09:27:00.000Z

ELA, ela, a minha amiga, sempre sincera, ela, a que me leva, ela, a que me trae, ela, a que me ensina o que e dor, cansancio, belez, esforzo, ela, ela, ela, que cacho cabrona.

2006-11-14T09:20:00.000Z

PLANCHAR OU PASAR O FERRO. Xeitos de planchar hai centos: ben, mal ou fatal. Eu son dos que pensa que Perrot tinha razon cando escrebia a segunda lei do Manual para o Exito Fabril. "Non hai tarefa tan doada que non se poda facer mal". Eu son dos que a cousa mais doada e facil a fai dificil e mal. A FALTA DE PLANCHA BOS SON LIBROS E CAZOLAS.

2006-11-14T09:17:00.000Z

CAFE OLE. Nen isotonica nen reponhedora ao instante, pero esta bebida adictiva ten gran exito aqui. Para os non amantes do cafe, como eche o meu caso, este amago de leite, auga, mais auga, cafe, cazalla e achicoria eche a bomba. E como gorenta

2006-11-14T09:09:00.000Z

FUTBOL. Enesima equipa de futbol na que entro, pero por primeira vez en Xapon. A verdade e que ainda que os terros de xogo son un autentico patacal a cousa ponse seria. 8 horas por semana para perder a metade dos domingos. Os adestramentos sen risas nen gaitas, aqui hai xogar con seriedade nipona. A nota a pon un galeguinho bailon tocapilotas, que anda danzando por ai e que non deixa de mostrar toda canta picaresca hai en Espanha (sobre todo nos corners). O xogo duro e o lenho ao mono que e de goma foi inventado nos campos de xogo de Elvinha. E se non que llo pregunten a un dos comearroces do partido do domingo, que ainda non ben transcurrido un minutod de xogo xa levaba "omiyague" (recordo) de Galiza e paseo caminho dos vestiarios. Animalinhos estes galegos.

2006-10-31T09:29:00.000Z

A mona colgada en Xapon, e nunca mellor dita (que cada quen entenda o que queira).

2006-10-31T09:23:00.000Z

CONTRASTE. "COGIRLS" pasando ao lado dun "austero" budista. O mundo dos contrastes. O simbolo maximo do consumismo xapones e quizais mundial (a muller xaponesa) xunto a austeridade que supon o budismo. Por suposto esa austeridade xa non existe e Xapon non vos e Birmania. Aqui os monxes viaxan en moto bemeuve ou en toyota grancalibre para facerse notar e quizais acadar a iluminacion do dolar.

2006-10-31T09:12:00.000Z

ESTAMOS XENEROSOS E HOXE O DAMOS TODO. Se non tivechedes sorte coa proba de mais abaixo, premio de perrito piloto para quen saiba que "segredo" esconden as seguintes figuras budistas. Algo se oculta e cando o "rio suena...". A cousa eche impresion minha porque ninguen se fixou nisto asi que ainda estou a pensar se a minha mente e realmente depravada ou tenho boa ollada para a arte.

2006-10-31T09:11:00.000Z

PREMIO PARA QUEN SAIBA QUE "COMIDA" E A DA FOTO.

2006-10-31T09:05:00.000Z

CARTEIRA. A foto non teria nada de particular. A tipica carteira xaponesa para os rapaces ir a escola. Herdada do exercito holandes e feita de coiro, hai xa decenas de anos que a rapazada xaponesa a usa para levar os libros. O conto non teria mais historia se non fora polo prezo. 40000 iens pa riba, e dicir, 300 eurazos par un neno levar os libros. Delictivo, nen que fosen a Guerra do Golfo..

2006-10-31T08:52:00.000Z

CONTADORES. Moi sofisticado eche Xapon pero ainda utilizan o abaco para facer as contas. Os das fotos son persoas contratadas polo governo e que se adican a contar. Contar coches, contar camions, motos, bicicletas, contar persoas, cans, cadelas, vacas marelas ou zepelins. A cantidade de botons que tenhen esas mesas de contaxe serve para catalogar o artefacto o individuo que pasa por un determinado lugar. Asi, cando pasei eu coa bici por delante deles sacandolles a foto deberon premer o boton: Gaijin (estranxeiro) tocapelotas pero terribelmente atratcivo e cunha longa longa...

2006-10-24T10:04:00.000+01:00

PROCESIONS. Xa acabaron as procesions en Kyoto. Estas foron as ultimas. kyoto debe ser como en espanha un valladolid ou algo asi, todo curas e relixion. Tratabase dunha aburridisima festa na que unhas 2000 persoas, vestidas con roupas e apeiros do pasado, pasean polas ruas unhas oito horinhas. Despois de duas horas continuas, o unico que puidemos comprobar e que estar na mesma posicion sen moverse fastidia bastante as costas e tamen corroboramos que xapon eche ben conservador, pois as roupas da era edo son case iguais que as da era meiji e tamen iguais as dos seculos VII ou VIII. 1000 anos sen cambiar os gayumbos son moitos anos de dios.
Nas fotos incluo duas procesions, unha no rio, breve e mais bonita, con ceremonia incluida na que unha parente do emperador, despois de purificarse durante 3 anos (o que faria para ensuciarse durante tanto tempo. pecadora!) regresa a vida normal.

2006-10-24T09:56:00.000+01:00

CASA DE INVITADOS (na foto tedes o muro da casa de invitados do pazo imperial de Kyoto. Eu perguntome, se a casa de invitados e asi, como sera a do emperador?).
Do poder dos monarcas europeos xa sabiamos todos, pero os de aqui tamen non as gastaban chicas. Pedazo pazos. O de Kyoto foi o ultimo en construirse, hai uns 150 anos recuperaronno para que o emperador fora de paseo. Ten 1.5 x 1 km asi que desde calquer lugar alto distinguese porque parece un xigantesco campo de futbol, como o de oliver e benji. Dentro deste agora parque atopamos esta casa de invitados xunto a do emperador. Penso eu, como chame a porta un correo comercial e te pille no outro extremo facendo a colada vas cagarte na publicidade e en non ter comprado un pastor aleman.

2006-10-24T09:44:00.000+01:00

OTAKUS. Non sei exactamente o que significa este termo tan difundido. Suponho que o podemos estender e incluir a calquer persoa fanatica de algo, do manga, dos ordenadores, das cogirls ou dos callos madrilenhos. Aqui en xapon, dos tres primeiros grupos haivos a cascoporro, lexions deles dispostos a morre por o ultimo numero de manga ou por unha foto co seu idolo ("idols" en xapon e calquer persoa de entre 16 e 70 anos vestidas para matar, maquillaxe plastificador, palabras escasas, sorriso profident e que habitualmente fan que cantan ou algo asi, pero calquer parecido co arte da musica e mera coincidencia. A cousa e que cada vez que asoma un destes idolos na television as adolescentes entran en ataque epilectico, correndo como unha galinha sen cabeza, bobamente, amosando a sua mais que fertil estulticia e berrando gratuitamente palabras que o receptor xamais contestara). Cagho no multimedia).
Buf, que me vou. Unha paixon que hai en xapon e que non ves na nosa terra e a das camaras fotografica. Cacho camaras que se gastan, con zooms deses que che miran ata os acaros da epiderme. Calquer actuacion publica na que haxa rapazas, ali tes a unha masa excitada de homes (sempre homes, por que non hai homes fotografos?) xogando cos seus xoguetes de todas as tallas (mobiles tamen valen) e sacando fotos de calquer chiquilla en plan sesion pornografica. Eloxio pederastico.

2006-10-24T09:14:00.000+01:00

As ultimas semanas foron tan tranquilas, de recollemento e estudo que non sei que me da escribir no blog. A vida cambioume moito en Kyoto e agora as clases son duras asi que todos os dias tres ou catro horas de estudo, a parte das horas de clase, non mas quita ninguen. A pesar deste esforzo semella que o xapones non avanza e todo isto debo agradecerllo aos kanjis (esas letras de orixe chines tan bonitas pero tan dificeis). Cago nos kanjis e en San Francisco Xavier, que levou de todo para xapon pero esqueceu traer a idea da economia linguistica e o alfabeto latino. Aiii, se os tivesemos colonizado e "civilizado" como a outros (hahaha, que malo son).

2006-10-16T09:56:00.000+01:00

ESCOCEMOS A PANDEIRADA ESCOMECEMOS A FESTA XA. Para os poucos que me len, pedir desculpas pola longa ausencia, pero ete que agora estou definitivamente sen ordenador e andoo facendo como podo. Moitas historias que contar pero non tenho moito para iso. Comezarei polo mais salientabel.

2006-10-16T09:49:00.000+01:00

O mais salientabel destas ultimas semanas, a parte dos meus fracasos sentimentais, foi a visita que tiven dun merodeador nocturno que acechaba desde terras pucelanas. O rapaz leuo meu blog e como vai ir estudar a Tokyo veu facer unha visita. Que sorpresa me levei, pensando que ia encontrar un frikazo do manga e tal, e atopome cun rapaz berciano, de Bembibre, que fala un galego que xa alguns quixeran e que responde ao nome de Blas (un saudo desde aqui). O gambitero resultou ser unha xoia de home, divertido e que non se corta un pelo a hora de entrar sen pagar e profanar templos budistas. Estos ateos do carallo, a cona que os botou (frase que lle encanta a blas). Visitamos alguns dos famosos lugares da cidade, como os que podedes ver mais abaixo.

2006-10-16T09:41:00.000+01:00

KINKAKUJI OU O PABELLON DE OURO. Ademais da sua maxestuosidade engadese o mito de Yukio Mishima. O escritor xapones, despois de estudar con profundidade psicoloxica a personalidade do monxe que nun arrebato piromano queimou en 1950 o templo, realizou quizais a sua obra mais famosa relatando o suceso que ai acontecera.
Para min, as obras de Mishima non merecen moito interes, se cadra non souben apreciar tanta profundidade, cheganme a aburrir, pero o tipo, premio nobel, eche famoso por polemico e morboso. A xenialidade vai unida a loucura e este fenomeno creo que andaba sobrado da segunda que da primeira. as suas radicais, ultranacionalistas e conservadoras ideas politicas tiveron fin cando nunha rolda de prensa colleu e fixose o seppuku (iso tan indoloro de meterse unha espada toledana ou de arbasete pola barriga e logo movela de abaixo a arriba). Cacho animal. Disque ningue sabe se foi arrebato ou planificacion, ou quizais a farinha que estaba mal cortada.

2006-10-16T09:34:00.000+01:00

FONTE DOS TRES CANOS. Tres chorros de auga hai en Kyomizudera. O da esquerda da intelixencia, o do centro prosperidade economica e social e por ultimo o da dereira unha larga cola, de esas que non te deixan saltar a valla, vamos, un senhor po...n. (en realidade proporciona unha longa vida, pero eche igual). Pois o caso evos que por outros 200 iens podes beber a auga (previa desinfectacion e esterilizacion do vaso cun moderno sistema de raios ultravioleta, a canha) pero, ollo! se bebes dos tres, por avaro, os efectos neutralizanse. Asi llo fixen saber ao artista de Flapi, espanhol ultraconhecido polo seu blog e verborrea na zona de Kansai e que nos comentou que si, que el bebeu dos tres e que si e verdade que os efectos neutralizanse, porque ainda a ten pequena.

2006-10-16T09:30:00.000+01:00

Kiyomizudera. 300 iens que si merecen a pena para visitar un dos templos mais famosos de Kyoto. En outono e primavera as cores transforman o templo nun xardin apolineo desde o que divisar Kyoto.

2006-10-13T08:04:00.000+01:00

XARDIN DE AREA? Pero toda esa xente tan concentrada que está a ollar? É o Betis-Sevilla, será o derbi madrileño, unha stripear?, non non non, un demo me coma, quince pedras que en realidade son catorce e que forman un "xardin" de pedras e area. Para min un xardin budista destes non di nada, está morto e para relaxarme prefiro estar eu so, na verdadeira natureza, vendo unha árbor, as ondas do mar ou escoitando chillout, pero que me vendan que un "xardin" sen vida ningunha, con catro pedras ao chou pode ser o camiño á virtude que te leve ao orgásmico nirvano. Vamos! Pois alí tedes a xaponeses e foráneos en masa, centos para ver xuntos o misterio das quince pedras. O único que che fai pensar este xardín é se realmente mereceu pagar os 500 iens da entrada. Facedevos un favor e aforrade os cartos ou dádellos a un necesitado, así sí que alcanzaredes a virtude.

2006-10-13T08:00:00.000+01:00

NON É O VATICANO PERO... E diredes vós, de onde sacan os cartos para tanto ouro? Pois a cantidade de diñeiro que se levantan os monxes cos templos budistas e sintoistas non ten nada que envexar á igrexa católica. Templos ateigados con prezos de entre dous e catro euros. Devotos domingueros dando moedas a eito en cada chorrada que ven, donativos... Vamos, o negocio xa estaba inventado pero parece que vai seguir no futuro. Para que logo digan que o budismo é antimaterialista e que é a mellor relixión e blablabla. En todos os sitios fabas verdes.

2006-10-13T07:58:00.000+01:00

OS CORVOS DE XALLAS (que diría Pondal). Di a lenda que os corvos que pupulan por Galiza son os cabaleiros da taboa redonda e Artur esperando a que a séptima e derradeira idade da humanidade chegue e con ela, estes corvos podan transmigrarse á sua figura antiga de cabaleiro levando a nosa civilización cara a virtude e suprimindo o pecado. Boa falta que facía pero creo que os corvos xaponeses pasan destas andromenas.

2006-10-13T07:56:00.000+01:00

BAMBÚ. En xapones "take". Famoso por estes lares e aínda que xa non hai osos pandas praa comelos todavía podemos atopar moitos bosques desta máis que resistente e flexíbel árbore. A parte de comelo cando é pequeno, os xaponeses utilizan a súa madeira para facer paos dela e mesmo o colocan como andamiaxe na construción de edificios.

2006-10-13T07:52:00.001+01:00

HEIAN YINGU, O TORI MAIS GRANDE DE KYOTO

2006-10-13T07:52:00.000+01:00

DE COMO A POLICIA TRABALLA. En Xapon, por moi pequeno que sexa o delicto ou accidente, aí tes a uns cantos polis investigando o caso como se de CSI se tratara. Xa me dirás ti se che rouban unha bici en España o que vai pesquisar a madera. Aquí é diferente, os polis cumplen e andan revisando as matrículas das bicis por se soa a frauta e hai algunha roubada. Un aplauso para eles pero que tampouco miren moito porque sei de algún -o menda- que gasta un par delas ufanadas.

2006-10-13T07:51:00.000+01:00

INUTIL OU SEN GASOLINA

2006-10-01T10:37:00.000+01:00

INCENDIOS. Algo que chamou a atención este verán foi que en Xapón, habendo tantas árbores, sendo un país tan montañoso e de difícil acceso, estando as florestas sen explotar, e facendo tanto calor, como é que fan para non ter incendios forestais. Galiza ardeu como sempre (Asturias curiosamente non arde tanto e a súa orografía aínda é pior) e aquí o lume so existe nas grellas dos chourizos parrilleros. O bosque de Xapón é tremendo, fechado, vizoso, barrocamente poboado de infinitas especies de árbores que crean no seu interior unha humidade permanente, verán e inverno. Ese é o verdadeiro segredo dun bo cortalumes. Árbores autóctonas que evitan a propagación do lume e son difíceis de queimar. A natureze é sabia e esperemos que os novos técnicos da Xunta cambien definitivamente a súa política forestal e aposten polo futuro voltando plantar carballeiras, soutos, e demais árbores da Galiza.

2006-10-01T10:10:00.000+01:00

PARQUE DE ATRACCIóNS? Si, sabemos que os xapos traballan moito, que non teñen tempo, pero porse a dormir nun parque de atraccións despois de ter pagado relixiosamene os 23 euros da entrada pareceme xa un exceso. Hai xente que entra só para pasear, tomar un cafe, comer un xelado e ver as caras amarelas e mareadas da xente. Hai moito desfile en Xapón por parte da rapazada e calquer lugar é bo para mostrarse. Rematado o día de emocións volta a casa no tren con sobada incluída. (hai que ver como lles gusta dormir).

2006-10-01T10:00:00.000+01:00

PARA QUE SE QUITA A XENTE OS ZAPATOS ANTES DE SUBIR NA ATRACCIÓN? :
A) Porque vai moita calor e hai que ventilar.
B) Como nas casas xaponesas, non se pode manchar o chan.
C) Para non perdelos
D) Porque facilita a circulación do sangue.
E) Non hai motivo, son as normas e "se acabó".
A resposta máis abaixo aínda que se vedes as fotos xa entenderedes o porqué. Ao que acerte premio dun perrito piloto.

2006-10-01T09:48:00.000+01:00

PARA NON PERDELOS. E é que a montaña rusa invertida non ten outro apelativo que o de animalada. Xa na entrada prohiben a entrada a maiores de 60 anos, persoas con problemas cardiacos, tensión baixa, xente que durmiu pouco a noite anterior, que non comeu ou que comeu de máis, xente baixo os efectos do alcool, etc, vamos, que a pouco máis e che fan unha proba de ADN e te cachean o corpo en plan aeroporto yanki, exploración da ojarasca incluída. Unha vez dentro, esperar e voar. Recomendo subir como mínimo dúas veces para vivilo con máis "tranquilidade"

2006-10-01T09:27:00.000+01:00

FOTOS DE EXPOLAND.

2006-10-01T09:14:00.000+01:00

Máis fotos de expoland. Nalgunhas das atraccións, de tantas voltas que dabas vin chover por primeira vez diñeiro. Os bolsos e petos amplios son contraproducentes neste tipo de eventos.

2006-10-01T08:49:00.000+01:00

EXPORANDO (expoland). Expolandia é un dos parques de atraccións da rexión de Kansai, a meio camiño entre Kyoto e Osaka. O nome débese a que foi creado no recinto que ocupou en 1970 a Expo de Osaka e desde ese ano foi crecendo como un dos mellores e baratos parques de Xapón. Sen dúbida a montaña rusa invertida "Orochi" (nome dun dragón) é a máis famosa atracción pero non por iso a mellor. Despois de subir en todo canto haber, tiovivos e tobogáns incluído. Despois de rirme na casa do terror a costa dos inocentes xaponeses, de ter pasado un frio incríbel na casa do xeo, de subir e norias e montañas rusas de dimensións xigantescas, dicía, despois de todo isto o único que sinto é unha sensación no corpo de incomodidade, co estomago a bulir e sen saber se queres vomitar, cagar, ou voltar a montar. A verdade é que os seres humanos somos do máis particulares, pois sabendo o medo e mesmo padecemento que provocan estas diversións de feria, a nosa actitude sadomasoquista impúlsanos a subir unha vez máis e transformar o medo e as forzas gravitatorias en pracer. Eu polo menos así o fixen e xa podo morrer sen ter que visitar ningún outro tipo de parque de este tipo. Na foto podedes ver o páxaro multicolor, un dos restos da Expo do 70 e as vistas desda a noria.

2006-10-01T08:39:00.000+01:00

GUSTANCHE OS PEMENTOS? Para os amantes de Shinchan que non se preocupen porque aínda en Xapón están a emitir novos episodios das súas aventuras. Aquí non chegou a ser tan famoso como en Galiza pero ten tamén o seu tirón.

2006-10-01T08:09:00.000+01:00

CEMITERIO DE BICICLETAS. Xa saberedes que en Xapón o meio de transporte máis utilizado é a bicicleta. O motivo: a falta de espazo e o ateigamente das estradas. Tamén influe o prezo da gasolina (máis ou menos igual que en España), o costo dos parkins -hai que ter en conta que aquí está prohibido aparcar nas rúas- e supoño que tamén o excelente servizo do transporte ferroviario. Pois ben, xa desde que cheguei aquí chamoume a atención a cantidade de bicicletas abandonadas que hai na cidade. En calquer recuncho podedes atopar estas bicis e algunhas en perfecto estado coa salvedade dunha roda picada ou un radio roto. O por que de este abandono masivo dos prácticos velocípedos soubenno hai ben pouco, cando piquei unha roda e fun pra unha tenda facer a reparación. Prezo da colocación dun parche no pneumático: 3000 iens (24 euros). Evidentemente regresei a pé a miña casa, comprei nun todo a cen un quit de parches e solucionei por min mesmo o problema en apenas vinte minutos. Así explico o por qué de tantos abandonos, sae máis barato comprar unha bici nova (custan arredor dos 40 ou 50 euros) que facer unha mísera reparación. Eu, como fillo do meu pai, xa teño catro bicicletas no parquin da miña casa, e iniciei unha pequena colección coas orixinais bicis que por aqui se gastan. Tan fácil como dar un paseo e ir recollendo algunha das que hai por aí ciscadas. (na foto podedes ver un camíon que se adica a recoller as bicis estragadas no meu bairro. Se observades ben veredes que case todas están novas e apenas teñen algun desperfeito. Despilfarro capitalista).

2006-09-28T11:41:00.000+01:00

ABUNAI, A SIMPATIA XAPONESA. Non sei porque pero existe o mito en Europa de que os xaponeses son moi simpáticos e axudan aos estranxeiros en todo canto poden e tal e cal. Eu por agora non tiven a oportunidade de observar moita diferenza co noso país e se existe é no seu defecto. Para nós, persoas de cultura cristiá, relativamente máis abertos e impulsivos que os asiaticos, acostumados a facer o que nos apetece e non pensar tanto nas consecuencias das cousas; chegar a unha praia e bañarse, subirse a unha árbore, tirarse desde unha ponte á auga, ir en bicicleta pola estrada e non pola beirarrúa, etc, son cuestións ás que non lles damos a maior importancia pero que aqui, por sairse do regulamentario, veñen acompañadas da bronca das autoridades (ou non) niponas ao unísono grito de "abunai" (perigo, coidado = prohibido). O caso é que Patrik e eu, enchegándonos a Amano-Hashidate, atordoados pola beleza do lugar decidimos tirarnos da primeira ponte que atopamos. A ideia saiume asi, de repente, estábamos a cruzar e apeteceume tirar a roupa e saltar. Cando saía da auga deume un repeluco como cando te pos a mexar polas mañás, de gosto e alivio ao mesmo tempo. Os dous celebramos alcanzar a meta saltando e facendo o monas, Patrik corría emocionado como unha galiña sen cabeza cando escoitamos a xa redundante "ABUNAI". Ouuuuu, que leria, outra vez o conto de sempre. Alí estaban os capitáns de sendas chalanas dicindo que non se podía saltar desa ponte, que eran as regras (supoño que no Codigo Penal xaponés saltar desde unha ponte a auga está penado con penas de 3 a 5 meses de cárcere) e que non o volveramos facer. Nós insistimos, dixemos que non faciamos dano a ninguén (tiñamos ata espectadores) e que un par de fotos e acabamos. Asi que outra vez ao trampolín e HOP, cando de repente os dous capitáns, con pinta da mafia do Pachinko ou yakuzas, suben á ponte e comentan en plan violento que non podemos saltar, que pode vir un barco e tal, e que se o volvemos facer nos solta unha tollina que nos pon a bailar e logo chama á policía. Nós rimos e eu soltolle que non sei como serán os ollos dos xaponeses pero os meus son suficientemente bos como para ver se ven un barco "Me ga arimasu neee". Resposta inesperada e alí se achicaron quedando a cousa en un salto máis e tablas, nen pa ti nen pa min. Unha vez máis a simpatía nipona facéndonos ver a realidade uniformada das cousas e imaxino que tamén eles pensando sobre nós, os estranxeiros "están tolos estes romanos, maleducados do carallo".

2006-09-28T11:14:00.000+01:00

MAIS SOBRE AMANO-HASHIDATE. OS PROTAGONISTAS. Xa comentei máis abaixo que esta foi a mellor viaxe. Non foi nen polo lugar, nen polas baixas temperaturas nen por ningunha cuestión material. Foi pola amizade, pola compañía. A compañía de alguén co que comentar as xogadas de moviola é vital para ver un bo partido de fútbol, igual ocorre nas viaxes. A cantidade de trasnadas que fixemos non teñen comentario e sen alguén co que compartir as risas as anécdotas non teñen graza e non hai ninguén para recordalas. O meu amigo sueco é home frío, de palabras xustas pero amábeis. O rapaz ten cara de anxo ou mormón ou algo así, e a verdade é que é bastante conservador para vir de suecia pero o aburrimento da vida nipona fan que as ganas de troular crezcan máis que as accions de fadesa ou endesa. E alí nos fomos, pouca equipaxe e dispostos a comer quilómetros esfameados como somalís. Cando chegamos ao mar disfrutamos por primeira vez dun baño nas augas do Mar de Xapón (ou Korea) e fitamos apanpados a beleza das ariscas costas niponas. O pior da viaxe foi sen dúbida a noite. Ataviados só das nosas roupas de deporte e uns míseros guantes, acubillándonos nesas cabañas que había na praia (na foto) e protexéndonos da humidade e frieza da noite cunhas bolsas de gadis, a noite fixose eterna, voltas e máis voltas co barullo que meten as consabidas bolsas, buf, que tormento. Ao final tres horiñas xustas de sono, ver sair o sol correndo de aqui para alá debido ao frio e outra vez para a carretera. Agora con destino a Kyoto percorrendo toda a costa e subindo as montañas do norte desta prefectura. No meio parada nun super para recobrar enerxías derrochadas, siesta española nun banco do super e para casa.

2006-09-28T11:04:00.000+01:00

SOBRE OS CHINOS. Na miña aula de xaponés tiven a oportunidade de coñecer máis polo miúdo a cultura chinesa e como son esas xentes. Na miña clase somos 19 persoas, tres koreanos, dous suecos, un galego, dous indonesios, un norteamericano, un hungaro, un de Sri Lanka (srilankés, ceilandés???), un israeli e seis chinos.
Non sei por que pero estas xentes caíanme ben cando estaba na Coruña. Eles, tan calados, adicandose con esforzo ao seu negocio, blablablablá, pero cando os coñeces polo miudo descubres que arrastran todas as taras do seu país. A fechazón, a falta de democracia, o ultranacionalismo e a ignorancia para con o resto de culturas. Un exemplo. Non sabían (ningún deles) onde estaba Israel, España ou Suecia, se en Africa ou en Europa. Hai que telos ben grandes para non estudar iso no instituto (todos teñen por riba dos 20 anos polo que se lles supón certa cultura adquirida pero debe ser que en Asia non teñen interese nestes temas pois koreanos e xaponeses non amosan unha cultura moito máis amplia -inclusive inferior-).
Os chinos que viven en Xapón, na inmensa maioría non teñen nen moito menos unha boa ideia sobre este país que os acolle. Aínda lembro na World Cup de fútbol deste ano como celebraban os goles que a selección xaponesa encaixaba. O día que quedou eliminada atreveronse a cantar e a berrar de felicidade diante dos ollos infectados dos nipóns e da nosa estupefación. Que tios. Foi a única vez que lles vin correr sangue polas veas, o resto do tempo semellan máis máquinas irracionais do que persoas con soños e ideas propias.
Continuo co meu escarnio. Os chinos, dicía, non teñen respecto nen interese ningún pola cultura de aqui e pola súa integración. Iso xa o tiña comprobado en España, pois son poucas as persoas desta nacionalidade que teñen algún tipo de relación cos oriundos do lugar. Aquí ocorre o mesmo, estes rapazes o único que fan é ir a clase, estudar (pouco) e traballar (moito). Non teñen outro interese que o diñeiro, algo para min lóxico pensando en como son as condicións laborais das xentes do seu páis. Pero cal é o meu asombro cando descubro que en realidade os meus compañeiros son de familias máis ou menos ben. Eu que crin que traballaban para enviar os cartos ás súas familias pero non, os tios gastan o diñeiro en bicicletas, ordenadores, consolas e roupas de dubidoso gusto. Alienadiños que están.
Pero o que máis me sorprendeu foi no momento no que tivemos que redactar un traballo de clase. Consistía en facer unha guía de viaxe de Kyoto e aí demostraron a súa ignorancia e a súa incapacidade. (Sorprende que na clase, ante a lectura do profesor sexan capaces de repetir sen apenas ter escoitado as novas palabras un par de veces as frases do profesor con absoluta perfección. Pero ai deles cando lles preguntas algo que se sae do guión. A disciplina chinesa taraos á hora de utilizar o maxín, e embora dominen decentemente o idioma xaponés, en canto lles fas unha pergunta que non teñen preparada alí fican estancados). Dicía que nese traballo de clase a min tocoume con dous chinos e un koreano (outro que tal baila),e pese as advertencias do profesor, todos querían ir por libre e non entraba na súa cabeza iso de compartir o traballo cos demais. O noso traballo consistía en facer uns comentarios sobre lugares turísticos da cidade así que ao fin tiven que acompañalos porque en seis meses de estancia en Kyoto non tiñan visitado, ollo, ningún templo, castelo ou lugar famoso da cidade. Incríbel. Non coñecían nen o archifamosísimo bairro de Gion, lugar onde atopar as ridículas gueishas e iso que apenas dista da nosa escola a cinco minutos escasos. Alí fun eu con eles e desgraza a miña, so falaban en mandarín e non tiveron a simpatía de adicarme apenas unhas palabras. Eu tenteilles explicar en que consistía o asunto pero en canto viron o primeiro supermercado alá escaparon todos.
Vou acabar xa con esta "condemnatio" porque senón vou parecer máis un xenófobo do que un xenófilo e en verdade que teño máis amigos chineses do que xaponeses. Por que será?

2006-09-28T10:22:00.000+01:00

Koizumi, o xa retirado presidente que pasa a dirixir desde á sombra de satanás.

2006-09-27T14:44:00.000+01:00

AMANO-HASHIDATE (PONTE NO CEO) DO DEREITO E DO REVES. Lugar fermosísimo do Xapón. Neste país onde me atopo teñen todo tan controlado que catalogan as belezas naturais nunha lista. A lista das 100 cascadas máis bonitas (eu visitei a 37 e a 41, aínda me quedan), as cen montañas máis bonitas (a 39, 72 e 87), os lagos, os ríos, ..., pero hai tres lugares fóra de categoría e que son coñecidos como as tres belezas de Xapón: a illa de Miyayima, ao lado de Hiroshima e unha marabilla pois concentra en 40 quilómetros cadrados todo o que pode ser o Xapón natural, Nikko? e Amano-Hashidate. Que por que coloco a foto do revés? Pois porque di a lenda que se ollas asi a lingua de terra semella confundirse o ceo e o mar e convirtese nunha ponte nas nubes, para que podan transitar deuses e mortos. Curioso elemento o tempo.
A verdade é que a costa de Xapón (tamén as montañas, os ríos, etc) é incríbel e atopas en cada recuncho illas, illotes, penínsulas ou lugares case imposíbeis como este.
Para realizar esta viaxe adoptei outra vez pola bicicleta pois o presuposto non está para moitas florituras e os transportes en Xapón son máis que caros (e lentos). A diferenza e que esta vez fun acompañado polo meu amigo sueco Patrik, co que a travesía non tivo nada que ver coa do verán e toda a viaxe foi risas, conversas, comentarios sobre as nosas experiencias e aprendizaxe do idioma (xaponés e inglés). Unha das mellores viaxes. Ademais o tempo acompañou e xa o outono nótase pois as temperaturas respetan ao ciclista no día e a paisaxe acompaña á felicidade da viaxe durante todo o traxecto.

2006-09-27T14:18:00.000+01:00

NOVO PRESIDENTE NO XAPON, SHINJO ABE. Pois si, temos novo presidente no Xapon aínda que o conto continúa. Os ignorantes xaponeses escollen de presidente un home que ten como primeira proposición modificar a constitución do seu país, pasando do pacifismo a un "pacifismo activo", eufemismo co que Abe pretende esconder a malsoante "guerra" ou soltar petardos a destra e sinistra. Abe xa recoñeceu que a súa ideia perante ás provocacións de Korea do Norte non é outra que a xa coñecida "guerra preventiva", un par de misilitos e para casa cos deberes feitos (terá que esperar porque os yankis non están para moitos gastos con iso do "ataque preventivo" en Iraque). Abe é coñecido en Xapón como o "principe" polos seus esquisitos modais. Pero máis que príncipe na Europa chamámolo "falcón", rapiña que se acubillaba nas saias do rockeiro Junichiro Koizumi e que promete levar a cabo as ideas do predecesor e mesmo radicalizadas. Os xaponeses amosan unha vez máis o descoñecemento da historia cando elixen de presidente a un home aínda máis radical e ultranacionalista que o Elvis Koizumi, pois xa este mostrara o seu talante cizañento visitando unha e mil veces o templo sintoista de Yasukuni, lugar onde se reza pola alma dos xaponeses mortos en combate (aí se pudran) e tamén por uns vinte ou trinte criminais de guerra. Chineses e koreanos do norte e do sul xa fixeran saber o seu noxo diante dese talante tan ofensivo pero don erre que erre. Para poñer un exemplo, é como se o chanceller alemán vai visitar a tumba de Adolf Hitler levando na man un ramo de flores. Esperpentico. Un país que ignora a súa historia xamais poderá acadar o perdón dos povos ofendidos, Alemaña aprendeu a lección, Xapón aínda non (Abe afirmou que "xa basta de pedir perdón e levar a cabeza gacha").
Aínda será cedo para percibir os cambios pero eu xa notei unha serie de detalles que me chamaron a atención: simple coincidencia ou sutil amaño. Nos telexornais da uniformada televisión xaponesa (un horror) non sei porqué pero ultimamente están a poñer sen vir a conto novas sobre maniobras bélicas dos exercitos americanos, rusos, chinos, etc, por que seraaaá? Outra cousa, o luns fixen viaxe a Amano Hashidate (máis adiante) e outra coincidencia, na estrada comboios de "pacíficos" camións militares e no mar barquitos cañoneiros coa súa diversa trangallada; todos xuntos: por que seraaá?
Rajoy Aznar, Mariano Jose Mari, Abe Koizumi, Shinzo Junichiro, a mesma pantomina, o marionetismo ao poder oculto na sombra do "todo vale e non dou a cara, pero ai de ti como non me escoites". O Xapón segue moralmente á deriva.

2006-09-22T04:54:00.000+01:00

SINATURAS. Unha das cousas que pode definir a xente é a sinatura. De feito existe unha disciplina pseudocientífica que se adica ao seu estudo e á descripción psicolóxica do individuo segundo o tipo de firma que faga e tendo en conta parámetros de dubidosa credibilidade. Pois ben, en Xapón acabouselle o chollo a falsificadores e investigadores policiais. As sinaturas en Xapón, en lugar de seren feitas con lapiz, boligrafo ou pruma, fanse cun selo especial que cada individuo elixe como proprio e intransferíbel. Normalmente trátase dun kanji (letra china) que estaría incluído no apelido, pero supoño que no selo podes poñer o que te saia do grelo (xa os haberá por aí con figuras do kamasutra ou o logo de telepizza). O que non teño moi claro é que a súa falsificación é tan doada como ir a unha tenda especializada na venta de estes selos e pedir que che fagan un igual como o do paisano que máis odies, a ver se lle podes amargar a vida (Os selos son como os aneis que antigamente utilizaba a nobreza europea, que ante o seu analfabetismo collía o selo, un pouco de cera usualmente de cor vermello, e asinaban: 伽 Juan 17.3, archiduque de Mataconejos e princesa de Gomorra）.

2006-09-22T04:30:00.000+01:00

KORE WA NANIII?? Ou en cristiá, "que caral.. é isto?".
É dos meus amigos coñecida a miña ansia viaxeira e aventureira. Sempre que podo collo a bici e ala, a facer quilometros onde me leven as pernas.
Pois resultou que o outro día ía eu dandolle candela cando atopome no meu camiño dous xaponeses con sendas bicicletas do máis caro que hai no mercado. Falamos un pouco, deonde ves, de quen ves sendo e a onde vas. Eu dixen que ía coller a carretera de Fisterra, para Carballo, Coristanco e se dá tempo subo Agualada. Homeee, respostaron eles, iso está moi visto xa, ven con nós que te mostramos unha nova ruta (a lectura erótico festiva da aventura tamén é posíbel, pero iso deixamolo para mentes libidinosas e impuras, quedémonos nós coa nosa suposta inocencia). Os tipos tiñan pinta regulera, moita bici pero unha cara de Mark Lenders (o futbolista de Oliver Benji, mistura de cigano, xaponés e yakuza repartetollinas). Dicía que a pesar das suas pintas reguleras alá me fun eu, que ole meus coll... de aventura, pimpampimpampimpam. Xa as pernas comezaban a fallar, duras como pedras, aceiro para os barcos, pero seguiamos aí, dandolle duro até que nun cruce pararon e dixeron que ate aqui chegamos, que nós estamos ate o níscalo de que nos rompas o ritmo e apretes nas subidas, que para competir xa temos o tour de francia. Bueno bueno, que non corra o sangue. Os tipos seguiron para as suas casas, que desafortunadamente non quedaban perto de Kyoto senón a uns 40 km., e a min agora quedabame voltar, ardua tarefa se temos en conta que aquí as estradas son infinitas, estreitas, comarcais por todos os lados, inzadas de cruces sen sinalizar, vamos, a caña de españa se non tes un plano 1.25000 a man. É curioso que nun país cunha tecnoloxía tan avanzada as estradas aínda estexan como na Galiza dos noventa, sen arcéns no país da bicicleta, sen beirarúas nun país demográficamente superpoboado (será que sobra xente ou será cousa da privatización do estado). Regresar foi unha tortura, alá onde via algun paisaniño, alá ía eu perguntar, armándome de valor porque a amigabilidade das xentes xaponesas non é que vaia moi alá, e a comprensión de planos ou de localizacións xeográficas é absolutamente nula. Un quilometro en Xapón é como alí cinco ou seis, co cal fixen quilometros gratuitos a punta pala, acabando o día con 140 nas pernas e a ideia de que os xaponeses cando respostan algo, aínda que serios, son máis falsos que un duro de seis pesetas. Cajo na economia mundial. (na foto eu ante a imposíbel tarefa de descifrar un mapa).

2006-09-22T04:05:00.000+01:00

O FEIRON DE ARTEIXO. Onte foi día 21 e como todos os días 21 do mes hai feira e das gordas. Alá me fun eu coa esperanza de mercar uns leitóns, unhas restras de allos, unhas galiñas chocas e sobretodo coa intención de comer algo de polvo á feira, deliciosa gastronomía galega. Chegándomos alí atopome con un feirón dos gordos, dos que andas todo o día e non mercas nada porque pensas que noutro tenderete aínda podes atopar o produto algo máis barato.
O único que lle faltaba á feira, a parte do polvo galego, eran os animais. Habelos habíaos, pero de condición humana. Animais irracionais non vos había co cal tiven que deixar as miñas intencións de formar unha granxa de biungulares para outro momento.
O lugar é sitio recomendábel se viaxas por Kyoto no citado día 21 ou tamén no 25 na feira de Kitano Tenmago. Aquí podes atopar todo tipo de vestiduras antigas e modernas, kimonos, iucatas, zapatos deses de madeira, dos incómodos e dos que nunca permitirán facer crimes con nocturnidade (o barullo que meten os cabrós!); tamén hai accesorios decoratorios, fotos vellas, libros, mobles antigos, trangalladas inúteis para amantes da quincallería, moedas antigas, gastronomía xaponesa, especiais, infinitas variedades de tes, úteis ferreteiros, armas antidiluvianas, apeiros de labranza, etc etc etc. Na foto tedes o lugar da feira, sito ao lado dun fermoso templo budista e coa via do shinkanse pasando ao seu carón. (Nunha das fotos podese ver arriba o tren a pasar a toda velocidade).

2006-09-20T03:12:00.000+01:00

SOBRE O TAMAÑO DOS XAPONESES. Sempre se falou na Europa sobre a pequeñez das xentes asiaticas, sobre se a súa estatura é baixa, sobre o tamaño dos seus membros corporais, etc etc etc. Pois ben, a verdade é que máis baixo que os españois si que son pero pouco máis. A introdución da cultura occidental con a nosa alimentación a base de hormonas e carne e máis carne de dubidosa procedencia fan que as novas xeracións de xaponeses desen un estirón dos grandes. Macdonardo todo o pode, e é que, por exemplo, na miña cidade da Coruña mentres hai dúas sucursais deste infecto restaurante en Kyoto a cantidade debe rondar as 100 ou 150, unha animalada. E a cousa é que están todo o día cheos, desde as seis da mañá, cando a xente vai almorzar a súa hamburguesa con café, até as dez ou once, que é cando fechan. Desde logo que é a alimentación a que construe o físico do país e tamén en parte a súa idiosincrasia. Nas fotos tedes as fotos da man dunha amiga que ten 23 anos pero a man como a dun neno de seis anos. Hai aínda xente que non se decantou polo fast food e segue dándolle ao mollo do solla e ao arroz. Que nos aproveite.

2006-09-16T08:17:00.000+01:00

2006-09-16T08:16:00.000+01:00

KYOTO DESDE AS NUBES.

2006-09-16T08:05:00.000+01:00

SI QUIERES VER LOTERIA BAJAME LOS PANTALONES Y VERÁS EL PREMIO GORDO CON DOS APROXIMACIONES. E AQUI E EN ROMA SEMPRE TEN QUE HABER O TIPICO PESADO QUE LLE DÁ A BARA ÁS CAMAREIRAS. Recórdame ao meu amigo Ro., que non facía máis que soltar sutilezas das súas alá en canto local entraba (e xuro por dios que non eran poucos). Menos mal que xa foi rehabilitado e agora o máximo que fai e xogar ao parchis nas noites dos sábados (xa chas estou devolvendo eh Rober!).

2006-09-16T07:53:00.000+01:00

KARAOKE. Que equivocado estaba eu respeito a este grandísimo invento xaponés. Sen el non habería festa en Xapón. E é que non habendo a penas discotecas (e de prezos disparatados, non existindo pubs como aquí os entendemos (parques de atraccións, lugares de recollemento de toda a rapazada que en solidariedade etílica non ten outro interese que bailar, pimpar e relacionarse con outros seres da mesma especie)nen moito menos tascas, bares, tugurios, adegas, cervexarias, etcetera etcetera etcetera, pois non queda outra se queres escoitar música, beber e estar cos amigos ao mesmo tempo, de acudir a un karaoke. Nestes locais, ou polo menos en moitos, non está permitido o alcool, pero sempre podes levar nunha mochila as túas bebidas "reconstituintes", ninguén che vai dicir nada e menos se es home e estranxeiro. Logo, xa dentro, encerrados cos teus amigos nunha habitación, xa queda o pior, cantar. Madremiiiiiiia, que desastre. Non só eu senón todos. O único que se defendía era o koreana, que non sabíamos se cantaba ou se se estaba cachondeando de nós. O aquel de non entender o idioma. Pasar o pasamos ben.

2006-09-16T07:48:00.000+01:00

DE DONDE SE PROSIGUE LA HISTORIA Y AMORES DE SINFOROSA. O das chavalas por aqui é outro mundo. Haivos de todo, iso si, ollos come limones. Como vaias un pouco fino, ali che van ou vas . In media res empezo a historia, cando falando con unha bela xaponesa dixenlle no meu perfeito xapones unha cita da miña obra favorita, que non é outra que a "Historia de los amores de Eustorgio y Clorilene" do ilustre Juan Bohemio y Suarez de Mendoza : dime, señora, a quen amas, a quen queres, a quen adoras, que como non sexa o disparate de amar a un touro (1) ou a un pratano (2) seguro que os teus desexos son cumpridos.
Estabase cocendo a cousa, e eu tamen con iso do hidromel (xunto a jaseosa un dos grandes inventos da humanidade) e nesto, cando estaba distraido, veñen dous jichiños e un dille ao outro: Dalle agora que non mira! E como diría o Antón: E vai e pegoulle por atras.
(1)
Refirome a Pasifae, esposa de Minos, rei de Creta, que apaixonada con veemencia e euforia bursatil dun touro, conseguiu satisfacer o seu innatural desexo grazas a un artefacto concebido polo inxenioso e libidinoso Dédalo. Desa union naceria o Minotauro e seguramente tamen a baselina (isto é unha conxetura miña)

(2)
A fonte de todas as alusions "ao que se namorou dun platano" temola en Eliano, na archidifundida "Diversas Historias", en particular na seccion con clarividente titulo "De ridiculis et absurdis amoris".

2006-09-16T07:26:00.000+01:00

QUE PÁ QUE PÁ QUE PASA?. Parece que os típicos tópicos laborais repitense alá onde vaias no mundo. Que os operarios da construción e os camioneiros son tipos duros e de poucas palabras cariñosas; que os taxistas son de todo menos legais; os futbolistas son mulleriegos e de ter amiga, xente pouco seria; e os floristeiros e perruqueiros son dos que lle dan ao pelo e á lá, si, dos que se te despistas un pouco deixante os baixos como a bandeira de xapón, branca e cun ponto vermello no meio. Nada hai de mao nisto e a verdade é que pouco a pouco a homosexualidade está sendo cada vez mellor aceptada pola mentalidade conservadora das sociedades. Na España parece que xa está case superado, só faltan antidiluvianas cacholas por conquistar, aínda que no do lesbianismo exista algo de escuridade. Outra cousa échevos Xapón. Sociedade de por sempre máis que conservadora e que mantén as tradicións con fervor opusdeiano. O mao é que na maior parte dos casos, as tradicións non é que sexan moi avanzadas e cunhas ideias discriminatorias para a maior parte da sociedade. Non teño moi claro o nível democrático deste país. Joé como me subo polas ramas. Mira que tento non falar de política nen de socioloxía neste blog pero é imposíbel substraerse. O conservadurismo e arcaico sistema de vida dos xaponeses tocame moito o eixo pero en fin; dicía que o dos gais aquí aínda non está moi admitido, na televisión parece que pouco a pouco vaise intentando dar unha imaxe de normalidade, aínda que ás veces, como na nosa terra, se caía na risión e na comedia. Para o conto, a figura que podedes atopar na porta de case todas as perruquerías de Xapón. LLongueras ao poder.

2006-09-16T07:14:00.000+01:00

QUE FACER EN CASO DE TERREMOTO. Saberedes ben que Xapón é terra de movimentos sísmicos. A xente de aquí xa está entrenada desde pequena. No colexio reciben clases de como actuar no caso de terremoto, onde esconderse e como evitar o saqueo postcaos. O primeiro que hai que facer é, sabedores de que a xente cando ocorre algunha inesperada continxencia cae nun estado de estulticia e de ansiedade incontrolábel, dicía, que o primeiro e soltar mangurrianas ali por onde vaias, para que a xente entre en razón, e se están tranquilos tamén, unha tollina nunca vén mal para acordar a mente. Logo, no caso de que xogues fóra de casa, tes este tipos de mapa de fácil comprensión e que axudarán máis se cabe a que cunda o caos e o desenfreno catártico. Eu o imaxino en plan orxía baquiana, veña todos a chufar, reducidos nun espazo máis que insuficiente e sen a suficiente personalidade para decidir o que hai que facer (os xaponeses sempre careceron disto). Debe ser tremendo e ademáis estes individuos non teñen Camiño de Santiago e Compostelana para librarse do Armaggedon. Homiños.

2006-09-07T12:05:00.000+01:00

CALOR. En Xapón non se para do calor que vai. O consumo de electricidade e gasolina disparase no verán por culpa do ar acondicionado. O mesmo acontecerá no inverno polo frio, pois Xapón é o país do mundo onde máis neve cae por ano (non me sexades mal pensados, xa sabedes que no do consumo de farlopa España levase o premio -e no de porros, trocalos, pastis, extasis, setas, ..., joé, menudos somos e que felices estamos-). Dicía, que me perdo, xa parece que eu tamén lle dou, que o calor é abafante. Na foto podedes observar as pingueiras no meu corpo despois de cociñar. Xa non vos digo o que ocorre cando fas faenas un pouco máis movidos (outra vez a pensar mal, cochos, que sodes uns cochinotes).

2006-09-07T11:49:00.000+01:00

GIRA GIRA CARRUSEL, CASI NO DISTINGO QUIEN ES QUIEN. E veña a dar voltas e o ben que o paso.Na foto estatua de Gaudi (con Jamiroquai no fondo), tiovivo, montaña rusa, laranxas de Valencia (valenciaaaa, naranjas y limones nos tocan ya los coj...s), tarta de Santiago, ruas vilegas, reis católicos, flamenco, Doraemon, Doraemon?, este colouse pero pasa; e todos os típicos tópicos que podades imaxinar de España.

2006-09-07T11:45:00.000+01:00

TARTA DE SANTIAGO MADE IN XAPON. Outra sorpresa do parque españa. O prezo proibitivo pero mirar é gratis.

2006-09-07T11:31:00.000+01:00

PARQUE ESPAÑA. Fai un mes ou asim, debido ás saudades que tiña da miña terra decidín facer pequena viaxe a un parque de atraccións que ten como motivo o noso pais, nación, pseudonación, grande comunidade, estado, eurorexión, ou o que sexa. O Parque España hai que precoñecer que está ben montado, con predominancia, como non, de paellas, paelleras, toureiros, flamencos e sevillanas, pero hai oco tamén para o camiño de Santiago, para un cabazo doado pola Xunta de Galicia ou para un zoqueiro (eu). Pasar tamén paseino ben, sorprendeume o tablao de flamenco, feito por unha compañia española na que debe ser "conditio sine qua" ser gay para ingresar nela. Iso si, moi divertido, moderno á par que folclórico. Recoñezo que me gustou ese flamenco. A parte tiven a oportunidade de montar por primeira vez nun tiovivo e subir a todo tipo de montañas rusas. Nas fotos tedes o Castelo de San Antón da Coruña (non é pero parece) e o Castelo de Xabier en Navarra (este si que era réplica, xa sabedes que foi San Francisco Xabier o primeiro xesuita en "civilizar" aos comearroces. Gran traballo o seu).

2006-09-07T11:19:00.000+01:00

NOVO SUCESOR DO EMPERADOR. Non sei se sabedes como as gastan aqui co tema dos emperadores e se unha femea pode suceder a un macho. Pois a verdade é que son máis rancios que os da falange. En Xapón a muller ocupa o lugar da vasoira, alí no fondo da cociña (de feito, os nomes que xa na España poden resultar algo ofensivos como "esposa" aqui se salen. Xa vos falara disto pero repitome. Hai tres palabras para definir á compañeira ou muller do homen. Son Okusan, nyobo e kanai.A primeira literalmente significa "esa muller que está no fondo", a segunda "muller no cuarto" e a terceira "muller dentro da casa", pa partirse ou decidir cambiar de sexo. Já.´O tema do machismo penso tratalo largo e tendido máis adiante así que por aquí paro. Dicía que xa temos novo sucesor e xa me comentou un amigo, que como o rapaz saia negro como eu, que faga as maletas e volte a casa a fume de carozo porque senón ianme capar. Coñons os meus amigos. En fin, benvido sexa, larga vida ao futuro novo emperador e rápida morte para imperios e monarquías antidiluvianas. Chaocito.

2006-09-07T11:11:00.000+01:00

BECHOS. A de mosquitos, bichos, tartarugas, mono titis, lajartos, can da pradeira, manekineko, ... que hai en xapon é incríbel. Algúns xa coñecen o meu gosto por coller todo canto se move ao meu arredor. Os meus amigos dos campos de traballo do verán xa saben como as gasto collendo serpes, lagartos, ras, sapos, peixes, mosquitos, etc. Pero tranquilos, que non se alarmen os das protectoras de animais porque nunca mato ningún e os deixo alí onde os atopara. O da foto chamase Paulo, en honor ao meu primeiro e recén sobriño. Chamase asi polos ollos tan grandiños e bonitos que ten, como os do becho en cuestión. Despois de asustar a un par de rapazas con el o tio saiu tan campante e con ánimo reproductor. Boa viaxe Paulino.

2006-09-07T10:58:00.000+01:00

COVA. E ala me fun eu, ao centro sul de Xapón, a pasear un pouco polos verdes campos, verdes arboredos. No meio atopo unha cova fermosiiisima, un lugar inesperado, ali, instalada nun cantil, ao lado dun rio. Preciosa. Dentro, tras pagar relixiosamente a entrada (aqui hai que pagar por todo, excepto nos templos sintoistas, que son de gratis e só deixas a vontade, é dicir nada; no resto hai que abonar ou quedas fóra papando moscas) atopome co todo o que se pode esperar dun lugar como ese e algo máis. Había estalactitas, estalagmitas, un rio, cascadas, humidade, escuridade, morcegos, e, fio musical. Joé, estes xapos. Xa falara con anterioridade de como lles gusta urbanizar todos os recantos do pais; asfaltan ate as praias, en plan Prestige. Pois si, o fio musical rompia con todo o salvaxe do lugar e non te deixaba fuxir da artificial e mecánica realidade xaponesa. Menos mal que era música clásica, porque como ao dj lle dea por pinchar o recopilatorio de Bisbal xa me vexo coa camisa aberta e berrando a todas as mozas "ieesaaaaaaaaaaaa".
En fin. O mellor da cova era a saida, pois o rio caía cunha cascada de vinte metros sobre o caudal exterior. Unha beleza.

2006-09-06T14:33:00.000+01:00

COVA. Alá me vou eu, para o centro sul de Xapón e métome nunha cova fermosísima, fresquísima, con dous quilometros de lonxitude e río interior incluido. Cascadas, estalactitas e estalgmítas, todo incríbel menos a urbanización que ten dentro. Xa vos falara de como as xentes de por aqui asfaltan ate as prais en plan Prestige, todo, cumes de montañas incluídos con carreiros para que anciáns, rapazas ataconadas, nenos e minusvalidos (non sei por que pero estes sempre se mencionan como xénero aparte). Na cova o que había era fio musical durante todo o percorrido, con músicas clásicas para "amenizar" o percorrido. Como ao dj se lle dea por pinchar o recopilatorio de David Bustamante xa me vexo paseando pola cova coa camisa aberta até o ombligo e berrando "IEEEEEESAAA" a todas as rapazas que vexa.
A cova rematada nun burato na parede polo que desembocaba unha cascada de vinte metros de caida. Preciosa.

2006-09-06T14:16:00.000+01:00

ESTES XAPOS ESTAN EN TODO. Uvóns tamaño ovo de codorniz, sen pepitas e con pel case insabora (ou será insípida?). Eu xa sabía do resultado dos cruces, iso de inxertar un pexego cun marmelo, de misturar peras ou mazas ou de cruzar un humano cunha mula (co triste resultado do nacimento do "Loco de las coles", o primeiro ser humano parido por unha mula). Tamén vos hai, e non é coña, sandias cadradas e de tamaño reducido para poder gardalas perfeitamente no frigorifico. A falta de espazo aviva as mentes e xa está case todo inventado.

2006-09-06T14:08:00.000+01:00

(Ante o toque de atención da miña nai pola profusión de palabros, blasfemos e demais malsonancias, limitome agora a adoptar un vocabulario non lesivo, para que os peques non teñan que ir á cama).
PRAS PUTAS. E con perdón, pero é o que está escrito no cartel dunha estación de trens de Xapón Para quen non entenda inglés juachilai, a tradución do cartaz ven sendo esa. Para ir xunto delas, das meretrices, vaite pra lá, que xa babeas.

2006-09-06T13:41:00.000+01:00

CANDO PICA; RAÑA CEOS. Máis que recomendábel visita aos lugares altos de Xapón porque desde o ceo sempre podedes descubrir o sorprendente das edificacións xaponesas. Desde este podiase ver unha autoestrada atravesando polo meio dun edificio de vivendas. Menudo barullo ten que a ver como pase o Ro co Focus e a "Me gusta la gasolinaaa..." a toda pastilla. Tuneros do carallo. Como para concentrarse cando toca faena sabatina. Mellor irse a un Love Hotel. As vistas,..., preciosas.