viernes, diciembre 29, 2006

FELIZ FIN 2006 e COMEZO DE 2007. Hoxe acordei cedinho e non tiven mellor regalo que ver como caia a primeira nevada do ano (ou a ultima) en Kyoto. Sain a rua a iso das 8, a bicicleta tremia co frio (sete baixo cero) e din unha volta polos templos de Kyoto na procura dunha boa foto. Lastima que esquecera a camara (so levaba a do mobil) pero o recordo dun branco Nadal en Kyoto xa non se me borrara nunca.
Perdoade que ultimamente deixara esquecido bastante o blog, pero entre traballo, estudo, amigos e deporte baixeme o tempo todo. Non prometo escreber mais pero si facelo con mais enerxia. Un abrazo co meu 心 (cordial, do corazon) para todos os que me len e para todos os que estan ai. SI, de ti tamen me lembro, non o dubides. Moito animo para os currantes de Carrefour, forza para as opositoras e 頑張って para todo o resto. Para a familia o meu agradecemento e carinho.


BRILLAR. Como lles gusta brillar, chamar a atencion vestidos de maneiras case que ridiculas, encher de luces o fin do 2006 e apagalas en canto empeze o 2007. Mal comezo de ano para un Xapon cheo de festas sen identidade.



FESTA NA ACADEMIA. A diferencia entre a festa que tedes descrita mais abaixo e esta parece que ee abismal. Os da foto parecen que estan a esperar o Calpita para ir a unha laconada de reno. A alegria das festas en Xapon depende, como en todos os lugares, da disposicion das persoas. Cando non hai non hai, e os chinos e estes suecos non se pode dicir que sexan a alegria da "orto deleitoso".

miércoles, diciembre 27, 2006


Perdoade, meus queridos e queridas, pero ando tan ocupado que non vos tenho tempo para escreber catro miseras palabras neste humilde e familiar blog. A minha ultima foto daravos un claro exemplo de onde ocupo estes ultimos dias. Eu estou detras DELA.




A VERBENA, PARTE SEGUNDA. A ainda innarrada parte primeira da verbena transcorria hai un par de meses cando dous incantos gaijins (estranxeiros) acodian aa cita co seu equipo de futbol. Tratabase dunha cea de benvida e carallo coa benvida. Comezamos a iso das 7 da tarde, unha barra libre nun restaurante. Xa saimos de ali, tras duas horas de darlle bravamente coas largas postas. A conha e que os xapos tiveron a "grande" idea de irlle tomar outra a unha izakaya (lugar para beber sake e estar tranquilamente en companhia dos teus, charlando). Os nosos etilimetros estouparon e tanto o sueco como o menda acabamos durmindo a mona a iso das 10 da noite na sala de ordenadores da Universidade de Kyoto. Cando despertamos, sorpresa, onde carallo estabamos, porque eu estaba a dormir sobre o teclado dun ordenador e sentado nunha cadeira, como era que xa habia luz solar, que era aquele barullo na minha espalda (o sueco chamando a rauuuuuuuuuuuuuuuuul), onde estaban as nosas bicis; en fin infinitas perguntas sen resposta. A resaca foi das gordas.
Eche por iso que tinhamos ganas de rebancha e asi fomos a nosa segunda gran verbena. Empezamos cun cumple, (premio para o que descubre que lle regalamos nos a ese coitadinho. Se vedes as caras deles, del e dela podedelo intuir), e rematamos bailando a conga e cantando Asturias patria querida a iso das 6 da manha en deserticas ruas kyotenses.





Xa, o despiporre. O vale todo, o lenha ao mono que e de goma.


REponhendo forzas ou durmindo a mona nunha segunda izakaya.




Xa rematandoa, no ultimo karaoke do dia. O despelote e finalmente a resaca do dia d.

MUSICA NA RUA. Resulta mais que curioso que pese a Xapon ser un pais tan ordeado e ter as ruas impolutas de lixo, logo a xente deixa a bicicleta aparcada onde lle sae do cimbel ou se pon a tocar musica na esquina mais centrica e colapsada da cidade. A min particularmente este segundo caso pareceme ben, sempre que a musica sexa de calidade. Xa sei de algun que na nosa terra saca a gaita a pasear e ganhar uns cuartos ainda que ainda non sabe se ten que soprar por ela ou polo alcoolimetro que lle puxeron diante no fin de semana. Cando tirei esta foto sentinme un pouco Lost in Translation; nun mundo que non era o meu esperaba sentado algo, non sei o que, escoitaba a musica e via como a xente, o rebanho, circulaba diante nosa indiferente ao son e aos sentimentos.

domingo, diciembre 03, 2006

AMERICAN CLUB. Non, non se trata dun club de eses de luces, deses nos que habitualmente parades cando viaxades pola antiga A6, creo que agora AP9. Non, American Club eche unha academia de linguas. Para mais inri, a academia de lingua na que o menda da aulas de espanhol. Manda carallo, co panico que lle tenho eu aos yankis e voume meter en tan patrioteiro lugar. Pero a cousa ten mais aquel. Ainda que na sua porta de entrada podedes atopar unha bandeira de barras e estrelas, se vos achegades ao despache, oju, aja, que ven meus ollos, quen e ese barbado home. Fotos e mais fotos de Fidel Castro, do Che, de Raul. Pero, que carallo ee isto, unha tapadera dos servicios secretos cubanos no Imperio Xapones? Quen ten tanto apego polo xa maduro de mais Fidel Castro? Non me atrevo a perguntar non vaia ser que meta a zoca e me boten a rua. Por agora eche fonte de ingreso e pese a que a calidade no e moita cousa e a que tenho que ir ben vestido, ai me podedes encontrar dous ou tres dias por semana. Entre fideles e guasintones.




MOMIJI. O outono chega en Xapon coas suas cores marabillosas, enchendo de cores amarelas, vermellas, verdes, marrons,... todo o vizoso bosque xapones. A cidade de Kyoto tamen fica preciosa (as fotos son de parques dentro da cidade) e ordas de turistas acheganse os fins de semana para simplemente queimar gasolina e gastar cuartos. Eu arredome, fuxo, tiro para o monte e intento achegarme aa tranquilidade. Agora a perna (esguince) non mo permite asi que transmitovos coas fotos unha pequeneira parte da espectacular beleza do Outono xapones.