miércoles, noviembre 29, 2006

Desculpade a tardanza nas actualizacions do blog, pero e que ademais de agora estar lisiado (esguince no nocelo) o non ter internet na casa faime ben dificil a minha comunicacion semanal cos meus. Ademais xusto agora acabaseme a bateria e non podo subir mais imaxes. ごめんなさい。 Desculpade e ata dentro duns dias.



VER KYOTO DESDE AS NUBES. Xa subira mais imaxes de Kyoto desde as montanhas, pero definitivamente atopei o lugar idoneo para disfrutar das vistas. E ali me fun cos amigos, ascension diurna e regreso nocturno, a esperar que a noite enchera de maxicas luces a escuridade da natureza. Paisaxe espectacular. Lastima que a camara non poda captar a paz e beleza que se vive desde a tranquilidade e soidade da montanha.

MODAS

3, 2, 1 IGNICION. BANHO. Non o podo evitar. A minha fascinacion ante a arte retretil e inodora xaponesa. Fio musical reproducindo sons da auga a caer en cascada, calefaccion, reguladores de temperatura, chorro de auga, bidet incorporado, chorro de auga directo aa ojarasca, ai, si, al ojal, pa dar gustirrinin. Ademais con regulador de intensidade, para os insensibeis e tamen para os ainda non desvirgados. O punto g masculino descubriuse en Xapon.

COROS E CANTOS POPULARES. A minha voz de baritono todos a conheceran. Son capaz de facer vomitar a xente ata estando en xexun, pero ole os meus collons toreiros e ala fun eu a inscribirme no Coro da Universidade de Kyoto. Aqui estamos adestrando uns cantos. Xa vos colgarei fotos do meu estreo musical. Se xa son penoso cantando en galego ou castelan, que temblen os xaponeses. Non vos estranhedes se de repente chove na Galiza. Efectos colaterais.


CHEGOU O NADAL NO PAIS MAIS CRENTE DO MUNDO. A crenza no consumismo exacerbado, no enfermizo afan de ter mais. O modelo yanki entroulles ata a rabadilla e aa hora de comprar Xapon tamen se apunta as festas consumistas.

domingo, noviembre 19, 2006


OBENTO. Hoxe vai de comidas, e no mais alto do caixon e non por calidade senon por utilidade esta o Obento. Estas caixinhas estanme a salvar a vida aqui en Xapon. Alguns xa saberan da minha preguiza gastronomica e a minha pericia e virtudes aa hora da coquinaria. O obento e a minha comida diaria, como o colacao. Tratase dunha caixa de madeira ou de plastico segundo a calidade, e con diversos produtos xaponeses (normalmente acaban con lixo. Iso de non saber o que estas a comer...yuyuyuyu) xunto co correspondente arroz, spaguettis, carne, peixe ou legumes. O prezo varia moito. Os mellores andan ala polos 700 ens e logo o normal eche 400 ou 500 ens, que e o que venden nos abundantisimos combini (24horas, tan numerosos como os nosos super). Pero se buscades ben podedes atopar un obento por uns miserables 250 ens (1.80 euros) e asegurovos que a calidade non e tan baixa como o prezo. Deus salve a vida ao おべんと


TAKOYAKI. (Polvo grellado). Hai se os xaponeses cataran o noso polvo a feira, canto exito teria. O sucedaneo de aqui son estas bolas de masa que envolven un anaco de polvo. As mais famosas tedelas en Osaka, ou sexa que se ides a esa cidade non dubidedes en probalo porque son o prato tipico. Iso si, o mais divertido e ver como as preparan, a verdade e que os asiaticos son uns maestros coas mans, debe ser polo aquel de usar os paocinhos desde pequenos, pero a sua axilidade non ten comparacion, sobre todo se o comparamos coas minhas parkinianas articulacions. En Kyoto seis unidades son 180 ens, (1.30 euros) pero en Osaka o prezo sube ate os 300 ens.
COROS E DANZAS. Eu non sei como pero fun inscribirme no coro da Universidade de Kyoto. A cousa ten o seu aquel porque a minha voz e sensibilidade para cantar debe estar no cu, pero con tal de pasalo ben e confraternizar cos oriundos e demais foraneos no pais, agora me tedes cantando unhas coplinhas e panxolinhas. O proximo fin de semana e o meu estreo e xa vos colgarei algunha fotinho. Non chego ao nivel dos "castrati" nen moito menos, ando polo nivel 5 ou Bustamante, usease, un desastre ou cantar como o cu.

O CAMINHO DAS LOUSAS AMARELAS. O Mago de Oz debia de estar cego, pois o caminho de lousas amarelas non e outra cousa en xapon que unha autoestrada quilometrica para os invidentes.

martes, noviembre 14, 2006


EL. Matino en se os Calvinistas tinhan razon cando afirmaban que o culto a imaxe era idolatria e se asentaban na sua severa posicion non iconoclasta. Esa relixion afirmaba que o pensamento visual eche inferior ao verbal. De acordo ou non, o autor, EU, interesase polo cine e a imaxe debido a sua rebeldia eclesiastica endemica.

ELA, ela, a minha amiga, sempre sincera, ela, a que me leva, ela, a que me trae, ela, a que me ensina o que e dor, cansancio, belez, esforzo, ela, ela, ela, que cacho cabrona.

PLANCHAR OU PASAR O FERRO. Xeitos de planchar hai centos: ben, mal ou fatal. Eu son dos que pensa que Perrot tinha razon cando escrebia a segunda lei do Manual para o Exito Fabril. "Non hai tarefa tan doada que non se poda facer mal". Eu son dos que a cousa mais doada e facil a fai dificil e mal. A FALTA DE PLANCHA BOS SON LIBROS E CAZOLAS.

CAFE OLE. Nen isotonica nen reponhedora ao instante, pero esta bebida adictiva ten gran exito aqui. Para os non amantes do cafe, como eche o meu caso, este amago de leite, auga, mais auga, cafe, cazalla e achicoria eche a bomba. E como gorenta


FUTBOL. Enesima equipa de futbol na que entro, pero por primeira vez en Xapon. A verdade e que ainda que os terros de xogo son un autentico patacal a cousa ponse seria. 8 horas por semana para perder a metade dos domingos. Os adestramentos sen risas nen gaitas, aqui hai xogar con seriedade nipona. A nota a pon un galeguinho bailon tocapilotas, que anda danzando por ai e que non deixa de mostrar toda canta picaresca hai en Espanha (sobre todo nos corners). O xogo duro e o lenho ao mono que e de goma foi inventado nos campos de xogo de Elvinha. E se non que llo pregunten a un dos comearroces do partido do domingo, que ainda non ben transcurrido un minutod de xogo xa levaba "omiyague" (recordo) de Galiza e paseo caminho dos vestiarios. Animalinhos estes galegos.