lunes, agosto 14, 2006



VELLOTES. Pola tarde do último dia fun para o porto de Matsuyama, a uns dez quilómetros, para coller o barco pero resulta que tiven que esperar oito horas. Pero ollo, a miña espera non foi tranquila. Primeiro informanme de que todo está vendido e eu mecagoenlaputa que fago agora. Logo dinme que teño que esperar ate as 21.30 (o barco sae as 22) para saber se hai cancelacións. As 20.00 volto por ali inquirindo se hai ou non hai billetes, porque se non tiro para Kobe noutro barco (todo isto en xapones porque en Shikoku moitos estranxeiros non ven e todo os sinais e letreiros estanvos escritos xeroglificamente). Por fin dinme que máis ou menos as 21.30 hai billetes pero non mo poden asegurar, pero haber hainos. Joé, nin que foran galegos. Pola tarde, deixei a bici (tiña eu o cu como para poñer supositorios) e din unha volta polos arredores atopandome estes dous homiños a xogar. Os tipos eran ben simpáticos e abertos, xente da aldea aborrecida das mesmas caras. Falar con eles resultou unha experiencia moi grata. Botamos unha parrafadiña sobre os nosos paises e eles contaronme que na aldea hai unha velliña que de cando en cando lle entra un arrebato folclorico e se entra por bulerias, vamos, que a muller baila flamenco. Como rian os condenados. Insistiron en que fora a vela pero andaba escaso de tempo. Por certo, a un faltaballe un ollo (non falla, en toda aldea, haxa catro viciños ou 243, sempre ten que haber un tolleito ou un mongólico. Manda carallo na habana). Na noite fun cear a unha tasca da aldea. A primeira vez que vou a un sitio típico, caseiro, en plan a bodega de Amelia ou o Rapido, todos coñecidos e sen complexos (ali estaban permitidas as explosions gaseosas de todo tipo). A mulleriña preparaba a comida ipso facto, non en plan precociñado. Foi algo especial ver que en Xapon, o pais das Multinacionis, do ultrahixienico e das Grandes empresas, ainda se resisten lugares como este no que todo está permitido.