lunes, agosto 14, 2006



TUNEIS. Neste meu periplo belocípedo topei con moitas dificuldades e medos pero quizais o pior de todo foi o dos tuneis. Normalmente cruzar un tunel en bicicleta xa é de por si perigoso pero se o facedes en Xapón xa é a loucura, harakiri gratuito. Me cago nos tuneis de dios e ainda máis, me cago nos profesionais da estrada, incluindo camioneiros, taxistas e buseros. Diabo sobre rodas, irrespetuosos e sen cumprir ningunha norma do codigo circulatorio. E eses son profesionais? O dos camións non ten perdon de dios, pasante rozando a escasos diez centimetros de tu boca. En canto collo unha rota de tráfico pesado xa me santiguo e perguntome para que fago iso, para que xogarse a vida desa maneira. AH!, os tuneis. Menos mal que en Xapon conducen de vagariño, lento. O máximo é 1oo pero normalmente non pasan de 80 mais é que se chegan a conducir á velocidade de España xa estaban a metade no camposanto. Chegándomos a un tunel é igual que teña 100 metros que 11 quilometros, que estexa iluminado ou non, os tios non poñen as luces nen pa dios, co perigo que trae para min, ciclista que atravesa o tunel. É máis. Intuo que os moi cabróns, se é noite, son capaces de entrar no tunel e apagar as luces pa joder. Ratas. Isto a min nen me vai nen me ven pero é que nesta viaxe pasei uns 20 tuneis (con tantas montañas que ten Xapon as infrastructuras son incríbeis) e asegurovos que estar 15 minutos metido nese burato, cun ruido que nen Pacha Ibiza, sen luz, cos coches adiantando e ti ves que non levan luces pero non sabes se eles te ven a ti, asegurovos que esa sensación nen a MasterCard a pode mercar. Que crise de ansiedade!, o corpo vai revolucionado pensando só en sair vivo desa catacumba. Non merece a pena.