viernes, agosto 11, 2006






DIA 5. O pior de todos en conta a dureza. Haberá quen cando escoite que estiven a viaxar en bici diga: que guai. Envexa a que teño eu. Que dureza, que castigo para o corpo. Creo que as miñas pernas pagaran tantos esforzos pero hai que darlle, leña al mono que es de goma. Pobre miña naiciña, con tanto cariño como me criou e eu a estragarme por ai. Saio da praia e xa comezo mal o dia ao coller mal a rota. Dez quilometros gratuitos. Tiro pro monte, pouco a pouco a cousa se empina como cimbel matutino e eu coa mochila nas costas parezo unha tartaruga. O sofrimento chega, son todo suor, as pulsacións a 1000, piloerección, pernas como peroulos e un calor mortal. Ate os lagartos andan pola sombra e eu ai, a darlle candela. No porto de montaña, antes de iniciar a rota a pé o meu corpo dixo basta. Morrín. Ai quedou parte de Iago, tirado na cuneta dunha estrada abandonada, mortiroliana. A gatas puiden chegar a unha aldea, farto, con sono, cunha páxara incribel e so desexando voltar a Coruña. Decidín que todo ia cambiar, menos quilometros e mais turismo. Iso si, o monte espectacular, os bosques barrocamente tupidos, rios, regatos, lagos e lagoas por tods lados.

1 Comments:

Anonymous Anónimo said...

You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it film editing classes

7:43 a. m.  

Publicar un comentario

<< Home