miércoles, abril 26, 2006

PERDIDO. Meus amigos e meus señores (e elas tamen se dean por aludidadas -xenerico?-). Haivos ben de tempo q non vos escrebia, pero é que estiven perdido. Pois si, regresaba eu a miña "casa" a iso das 9.30 da noite. Viña da International Jause de Kyoto, de recibir unha barata clase de nihongo. Era xa noite fecha (aqui é noite fecha as 7.30 e a iso das 9 xa so quedan os gatos pola rua. So o finde se estende a cousa ate as 1 ou 2 pero iso é para verbeneros, gambiteros y que gustan de queridas. Dicia que voltaba de clase, parara cear algo nun fastfood hiperbarato xapones (comida feita de legumes, patacas e ovos mais bebida: 2.5 euros). Enchegandome a casa decido abreviar o camiño (xa levaba 30 minutos de bici e dandolle candela) e resulta que me perdo. Todos saberan das miñas dotes innatas para a orientacion (aí esta Alvaro e o meu irman -sexto no campionato galego de orientacion- para certificalo). Pois si, perdo o camiño e enredome mais e mais, voltas a mazas por triplicado, todas as ruas iguais, cuadriculadas, vecindarios eternos de casas similares e ainda por riba, que en Xapon apenas hai luz na rua. E dalle e veña, e pin pan pin pan coa bici. E é que cando un está perdido parece que o tempo vai voando pero a realidade é que despois de pasar tres veces pola mesma comisaria, atopeime o meu cubil case 3 horas despois de que tivera saido, e en BICI. Botadelle os quilometros pero os q me coñecen saben que non son dos domingueros que van paseando. Non, aqui pin pan pin pan. Fundido e derrotado cheguei por fin a casa.