jueves, marzo 30, 2006

A Viaxe. Sain as 7 da tarde dun luns para chegar a 1 da madrugada dun mercores. Isto non`e nada para un Omega 3 como eu.
Despois de moitas voltas por Barajas, conseguimos aparcar o coche e ali estamos, cual Paco Martinez Soria en Cine de Barrio, unha restra de chourizos nunha man, a galinha na outra e o paraugas pendurado da chaqueta. Comezamos a desplazarnos a toda velocidade (co meu pai cando esta nervioso `e imposibel doutra maneira), e conseguimos, despois de amena visita as T2 e T3, chegar a T1 (Aqui poderiase engadir calquer comentario sobre a Lei de Murphy e as suas premisas sobre principios-finais, entradas-saidas. Escollas a que escollas, a tua porta sempre sera a ultima).
Unha vez chegados a facturar, e con 5 horas de antelacion (outra norma dos ganhanes, o gañan, non ten presa pero sempre chega o primeiro, o gañan está acostumado á baixa velocidad, pero sempre chega o primeiro, ao gañan invitanno a cear e chega á hora da comida). (xa observariades que me baixei un ñ ñ ñ ñ ñ de internes).
En fin, que unha vez chegados, o primeiro que se me ocorre é estrear os baños como fixeron os carrefur boys no Punto 3. Giñada del 15 por dentro y por fuera de la taza.
Chega a hora, antes de matar o meu telefono e como son un romanticon, apunto nunha libreta todos as mensaxes. Recordos recordos recordos. Xa me vou.
Barajas é enurme pero frankfurt é a ostia.