sábado, abril 01, 2006

Continuo coas primeiras impresións de Xapon e a chuvia de prezos. Perdoade que insista con isto pero os que me coñecen ben saben o agarrado que son e como me gusta comparar e controlar os presupostos.
A gasolina debe ser máis barata que aqui, como un terzo menos. hai cochazos por todos laos e cochecitos tamén, tipo Arosa mais en estilo xaponés (estes modelos rondan so os 7ooo ou 8000 euros). O coñón e que tunean ata a carraca mais cutre, os camions cheos de luces, os motores a bramar polas duas. A estes individuos, en lugar de chamalos tuneros inclueselles dentro dos mal peinados (pedazo cabeleiras que se gastan) ou bad boys. Ayyyy, canta galleta habia que repartir...
Hoxe, de visita por Kyoto, adiqueime a arrastrarme polo mercado central e as ruas principais. Collin un tren (non metro) que custa sobre 1.50, depende o percorrido. No mercado recordei un poco a Marraquech en canto aos cheiros, as mil cores, a xente e o enxebre do lugar. Como habia mil comidas que nunca xamais vira, adiqueime a tapear por aí, petiscando petiscando acabei nunha especie de bar de comida rápida estilo xaponés, con udon e soba. Aqui a comida é baratísima, comes e bebes (a bebida -te- e sempre gratuita) por menos de 2 euros ou 3 e comida mais ou menos decente. Creo que atopei a miña salvacion e ademais están abertos as 24 horas.
O dos sabores xa é outro tema, cantidade de cousas que saben mal pero non tan mal como para comelas, é unha sensación rara, pero o baixo nivel de calorias acecha o meu corpo e non lle podo dicir non a nada.
Gion é o bairro antigo de Kyoto e un dos máis idosos de Xapón. Aqui é onde estan as maikos (chamadas por nós gheisas) e todo a parafernalia tipicamente xaponesa. Nas cercanias, e para os gambiteros, amigos de verbena e que teñen amante, o barrio putas, con fotos nas cabinas das belezas que aqui se venden. Supoño que iso tamén é turismo de aventura.
En fin, cantidade de cousas que contar e pouco tempo para facelo. En breve comezo coas aventuras e as fotos. Forza