SOBRE OS CHINOS. Na miña aula de xaponés tiven a oportunidade de coñecer máis polo miúdo a cultura chinesa e como son esas xentes. Na miña clase somos 19 persoas, tres koreanos, dous suecos, un galego, dous indonesios, un norteamericano, un hungaro, un de Sri Lanka (srilankés, ceilandés???), un israeli e seis chinos.
Non sei por que pero estas xentes caíanme ben cando estaba na Coruña. Eles, tan calados, adicandose con esforzo ao seu negocio, blablablablá, pero cando os coñeces polo miudo descubres que arrastran todas as taras do seu país. A fechazón, a falta de democracia, o ultranacionalismo e a ignorancia para con o resto de culturas. Un exemplo. Non sabían (ningún deles) onde estaba Israel, España ou Suecia, se en Africa ou en Europa. Hai que telos ben grandes para non estudar iso no instituto (todos teñen por riba dos 20 anos polo que se lles supón certa cultura adquirida pero debe ser que en Asia non teñen interese nestes temas pois koreanos e xaponeses non amosan unha cultura moito máis amplia -inclusive inferior-).
Os chinos que viven en Xapón, na inmensa maioría non teñen nen moito menos unha boa ideia sobre este país que os acolle. Aínda lembro na World Cup de fútbol deste ano como celebraban os goles que a selección xaponesa encaixaba. O día que quedou eliminada atreveronse a cantar e a berrar de felicidade diante dos ollos infectados dos nipóns e da nosa estupefación. Que tios. Foi a única vez que lles vin correr sangue polas veas, o resto do tempo semellan máis máquinas irracionais do que persoas con soños e ideas propias.
Continuo co meu escarnio. Os chinos, dicía, non teñen respecto nen interese ningún pola cultura de aqui e pola súa integración. Iso xa o tiña comprobado en España, pois son poucas as persoas desta nacionalidade que teñen algún tipo de relación cos oriundos do lugar. Aquí ocorre o mesmo, estes rapazes o único que fan é ir a clase, estudar (pouco) e traballar (moito). Non teñen outro interese que o diñeiro, algo para min lóxico pensando en como son as condicións laborais das xentes do seu páis. Pero cal é o meu asombro cando descubro que en realidade os meus compañeiros son de familias máis ou menos ben. Eu que crin que traballaban para enviar os cartos ás súas familias pero non, os tios gastan o diñeiro en bicicletas, ordenadores, consolas e roupas de dubidoso gusto. Alienadiños que están.
Pero o que máis me sorprendeu foi no momento no que tivemos que redactar un traballo de clase. Consistía en facer unha guía de viaxe de Kyoto e aí demostraron a súa ignorancia e a súa incapacidade. (Sorprende que na clase, ante a lectura do profesor sexan capaces de repetir sen apenas ter escoitado as novas palabras un par de veces as frases do profesor con absoluta perfección. Pero ai deles cando lles preguntas algo que se sae do guión. A disciplina chinesa taraos á hora de utilizar o maxín, e embora dominen decentemente o idioma xaponés, en canto lles fas unha pergunta que non teñen preparada alí fican estancados). Dicía que nese traballo de clase a min tocoume con dous chinos e un koreano (outro que tal baila),e pese as advertencias do profesor, todos querían ir por libre e non entraba na súa cabeza iso de compartir o traballo cos demais. O noso traballo consistía en facer uns comentarios sobre lugares turísticos da cidade así que ao fin tiven que acompañalos porque en seis meses de estancia en Kyoto non tiñan visitado, ollo, ningún templo, castelo ou lugar famoso da cidade. Incríbel. Non coñecían nen o archifamosísimo bairro de Gion, lugar onde atopar as ridículas gueishas e iso que apenas dista da nosa escola a cinco minutos escasos. Alí fun eu con eles e desgraza a miña, so falaban en mandarín e non tiveron a simpatía de adicarme apenas unhas palabras. Eu tenteilles explicar en que consistía o asunto pero en canto viron o primeiro supermercado alá escaparon todos.
Vou acabar xa con esta "condemnatio" porque senón vou parecer máis un xenófobo do que un xenófilo e en verdade que teño máis amigos chineses do que xaponeses. Por que será?
