lunes, febrero 05, 2007

Ultimamente e a medida que me vou xaponesizando fixenme un めんどくさい (vago) de carallo. Xa esquezo a camara na casa e asi perdo de retratar todos os novos lugares e persoas que visito asi que tedes que perdoar que non adxunte fotografias nalguns dos post.
A ultima curiosidade que atopei foi este fin de semana no castelo de Kyoto, o Nijo-jo. Aqui, residencia antiga do emperador, o mais salientabel e que o chan fala. Si, as madeiras fan un ruido ben particular cando a xente anda por riba e asi os gardas podian controlar e saber se alguen entraba nas habitacions do castelo con magnicidas intencions. Xa vedes que as alarmas e detectores de movemento sonche cousas tamen do pasado.
ME CAGO NO SERVIDOR E NA DUPLICIDADE

NARANXAS DA CHINA. Quen dicia que todo en Xapon era pequeno equivocabase. Peazo de naranxa topei o outro dia no super. O sabor non e igual que o dunha mandarina normal. Esta hiperbolica fruta eche algo mais doce e saber sabia a condenada. Unha soa dose e xa tes vitamina C para toda a semana.

NARANXAS DA CHINA. Quen dixo que en Xapon todo era pequeno equivocabase. Pedazo de mandarina topei. Ben ee certo que o sabor non e o mesmo que unha mandarina normal. Esta e algo mais doce pero gorenta ben, saber sabia a condenada, e ademais cunha so unidade xa tes vitamina C para toda a semana

martes, enero 23, 2007


痛い Ou, doe carallo! .


CICLISMO AGONISTICO. Este era o titulo dun libro que un tio meu tinha nun estante do seu despacho e que nun veran hai xa moitos anos puiden ler e comprender mais tarde o significado de porque ese adxectivo para unha actividade presuntamente recreativa. Coa bicicleta aprendes, viaxes, descubres novos lugares e te descubres a ti mesma, os teus limites, as tuas sensacions ante a beleza, a dor, o frio e o calor extremo, o cansancio. Tamen o amor esta presente, pois tantas horas encima de duas rodas dan moito para pensar e darlle a sesera, matinando no que fixeches e no que vas facer, nas persoas que estan e non estan.

viernes, enero 12, 2007





DIA DA MAIORIA DE IDADE. Este luns, cousa extraordinaria en Xapon, foi festivo. O motivo da celebracion non era outro que celebrar a maioria de idade dos xaponeses. Todos os que cumpriran 20 anos naquel dia podian vestir os seus kimonos ou calquer tipo de roupas e reunirse para celebrar ese dia, a partir do cal, basicamente poden facer a cousa mais importante da natureza humana. Xa suporedes, non, iso non, o outro. Desde os 20 anos, noraboa, xa podedes churrar, darlle ao frasco, ponherse de licorcafe ata arriba, pimpar, empinar, beber, beber e beber. QUE VIVA BEBA.
As das fotos, amigas e desconhecidas, cumplian 20 anos nesa data. Os disfraces son ben bonitos e de todos tipos e cores. Nas fotos podedes ver a diferencia entre un kimono xapones e outro koreano.




TRISTEZA DOMINICAL. Cando un esta en horas baixas, cando a depresion dun domingo sen plan te destrue e correo a sesera, fuxir as veces pode ser a solucion. ALi, a escasa hora da minha casa, na natureza un encontra a paz e a tranquilidade da montanha, a auga, a neve, o sons da pureza natural, como debeu ser hai xa tantos anos, cando as materialidades non corrompian o planeta. Ali eu sentinme parte DEL e os dous xuntos caminhamos da man, en harmonia, en Paz. O branco da neve, a sua pureza, limpa tamen os males do corazon e do cerebro humano. Recomendabel.

CUMPLEANOS. No aniversario do meu amigo Patrik todos xuntos xantamos en familia e cordialidade disfrutando da gastronomia dos diferentes paises. A tortilla foi a minha contribucion a esta degustacion internacional. Sobre a saborosidade das viandas so decir, e non e mentira, que o dia seguinte a bascula marcaba un quilinho mais. Feliz Aniversario.

ALFOMBRAS. Xurovolo por Deus. Estaba eu cocinhando na cocinha comunal que temos na casa cando detras de min escoito unha voz perguntando polo meu amigo chino. Dou a volta e vexo a un mouro, si, un mouro. O primeiro que se me veu a cabeza, xurovolo por Deus e me cago nas xeneralizacions e nos topicos, foi: "Non, non quero alfombras, non quero nada!". Despois de mirar para el escasos segundos conseguin reaccionar e dixenlle que vive ai, na seguinte habitacion.
Feitas as presentacions, o rapaz resultou ser un vecinho de perto de Marraquech, que vive en Xapon desde hai catro anos correndo meio maraton e traballando. Era amigo do meu vecinho, e nesa tarde absolutamente kafkiana, na que as cousas mais raras podian suceder, rematamos merendando no meu cuarto en Xapon un chines, un marroqui e un galego. Parece un chiste pero non o e. As cousas boas que ten a vida.



A TODO POEQUINHO CHEGALLE O SEU SAN ANTONINHO. Non, non e a matanza ainda que o pareza. Primeiro cubrese ben o piso para non ensuciar e logo atase e reducese o suxeto ou victima para que non se mova ou fuxa. Que e o que vamos facer. Solucion un pouco mais abaixo.

PERRUQUERIA. Aos que ledes xa hai tempo este humildisimo blog, xa veriades a minha nula pericia aa hora de cortar o pelo. As manualidades nunca foron o meu, de ai que tivera que repetir 3 de EXB en duas ocasions, primeiro por non saber manipular a plastilina e segundo por utilizar o punzon con finalidade non permitida nen recomendada. Pois ben, ainda asi hai xente que lle bota un par e atrevese a pedirme, ollo, domingo pola manha (a iso das 9.30), que lle corte o pelo. Bravo polo meu amigo chino. Ali vamos nos, eu esmendrellandome coa risa e co pulso de amante do Dyc ou doente de parkinson. Ali caia o cabelo como se estivese a podar o xardin. A carinha do rapaz o dicia todo e eu que non podia coa risa. Ao final, bon, ao fin non foi tan mal. Cinco puntos na orella e os cartos da perruqueria ben aforrados.

NOVO CONCURSO. Premio gordo para quen me saiba decir que fan estes tres individuos, as nove da manha dun domingo, no parking enfrente da biblioteca municipal e armados con esas pinzas. Unha pista, non van depilarse e tampouco andan de resaca.
Solucion: Suponho que alguns xa o adivinhariades. Son tres rapaces que altruistamente decidense (sen ganhar dinheiro, ollo para os navegantes) a recoller o lixo que outra xente tamen "altruistamente" deitou polas ruas. A limpeza ee tan meticulosa que a fan con pinzas, pois recollen ate as cascaras das pipas. Estan eles como para ir limpar nos aledanhos dun estadio de futbol ou na rua do Orzan un domingo a iso das 6 da manha. Meus coitados. Un aplauso para o numeroso voluntariado xapones.

viernes, diciembre 29, 2006

FELIZ FIN 2006 e COMEZO DE 2007. Hoxe acordei cedinho e non tiven mellor regalo que ver como caia a primeira nevada do ano (ou a ultima) en Kyoto. Sain a rua a iso das 8, a bicicleta tremia co frio (sete baixo cero) e din unha volta polos templos de Kyoto na procura dunha boa foto. Lastima que esquecera a camara (so levaba a do mobil) pero o recordo dun branco Nadal en Kyoto xa non se me borrara nunca.
Perdoade que ultimamente deixara esquecido bastante o blog, pero entre traballo, estudo, amigos e deporte baixeme o tempo todo. Non prometo escreber mais pero si facelo con mais enerxia. Un abrazo co meu 心 (cordial, do corazon) para todos os que me len e para todos os que estan ai. SI, de ti tamen me lembro, non o dubides. Moito animo para os currantes de Carrefour, forza para as opositoras e 頑張って para todo o resto. Para a familia o meu agradecemento e carinho.


BRILLAR. Como lles gusta brillar, chamar a atencion vestidos de maneiras case que ridiculas, encher de luces o fin do 2006 e apagalas en canto empeze o 2007. Mal comezo de ano para un Xapon cheo de festas sen identidade.



FESTA NA ACADEMIA. A diferencia entre a festa que tedes descrita mais abaixo e esta parece que ee abismal. Os da foto parecen que estan a esperar o Calpita para ir a unha laconada de reno. A alegria das festas en Xapon depende, como en todos os lugares, da disposicion das persoas. Cando non hai non hai, e os chinos e estes suecos non se pode dicir que sexan a alegria da "orto deleitoso".

miércoles, diciembre 27, 2006


Perdoade, meus queridos e queridas, pero ando tan ocupado que non vos tenho tempo para escreber catro miseras palabras neste humilde e familiar blog. A minha ultima foto daravos un claro exemplo de onde ocupo estes ultimos dias. Eu estou detras DELA.




A VERBENA, PARTE SEGUNDA. A ainda innarrada parte primeira da verbena transcorria hai un par de meses cando dous incantos gaijins (estranxeiros) acodian aa cita co seu equipo de futbol. Tratabase dunha cea de benvida e carallo coa benvida. Comezamos a iso das 7 da tarde, unha barra libre nun restaurante. Xa saimos de ali, tras duas horas de darlle bravamente coas largas postas. A conha e que os xapos tiveron a "grande" idea de irlle tomar outra a unha izakaya (lugar para beber sake e estar tranquilamente en companhia dos teus, charlando). Os nosos etilimetros estouparon e tanto o sueco como o menda acabamos durmindo a mona a iso das 10 da noite na sala de ordenadores da Universidade de Kyoto. Cando despertamos, sorpresa, onde carallo estabamos, porque eu estaba a dormir sobre o teclado dun ordenador e sentado nunha cadeira, como era que xa habia luz solar, que era aquele barullo na minha espalda (o sueco chamando a rauuuuuuuuuuuuuuuuul), onde estaban as nosas bicis; en fin infinitas perguntas sen resposta. A resaca foi das gordas.
Eche por iso que tinhamos ganas de rebancha e asi fomos a nosa segunda gran verbena. Empezamos cun cumple, (premio para o que descubre que lle regalamos nos a ese coitadinho. Se vedes as caras deles, del e dela podedelo intuir), e rematamos bailando a conga e cantando Asturias patria querida a iso das 6 da manha en deserticas ruas kyotenses.





Xa, o despiporre. O vale todo, o lenha ao mono que e de goma.


REponhendo forzas ou durmindo a mona nunha segunda izakaya.




Xa rematandoa, no ultimo karaoke do dia. O despelote e finalmente a resaca do dia d.

MUSICA NA RUA. Resulta mais que curioso que pese a Xapon ser un pais tan ordeado e ter as ruas impolutas de lixo, logo a xente deixa a bicicleta aparcada onde lle sae do cimbel ou se pon a tocar musica na esquina mais centrica e colapsada da cidade. A min particularmente este segundo caso pareceme ben, sempre que a musica sexa de calidade. Xa sei de algun que na nosa terra saca a gaita a pasear e ganhar uns cuartos ainda que ainda non sabe se ten que soprar por ela ou polo alcoolimetro que lle puxeron diante no fin de semana. Cando tirei esta foto sentinme un pouco Lost in Translation; nun mundo que non era o meu esperaba sentado algo, non sei o que, escoitaba a musica e via como a xente, o rebanho, circulaba diante nosa indiferente ao son e aos sentimentos.

domingo, diciembre 03, 2006

AMERICAN CLUB. Non, non se trata dun club de eses de luces, deses nos que habitualmente parades cando viaxades pola antiga A6, creo que agora AP9. Non, American Club eche unha academia de linguas. Para mais inri, a academia de lingua na que o menda da aulas de espanhol. Manda carallo, co panico que lle tenho eu aos yankis e voume meter en tan patrioteiro lugar. Pero a cousa ten mais aquel. Ainda que na sua porta de entrada podedes atopar unha bandeira de barras e estrelas, se vos achegades ao despache, oju, aja, que ven meus ollos, quen e ese barbado home. Fotos e mais fotos de Fidel Castro, do Che, de Raul. Pero, que carallo ee isto, unha tapadera dos servicios secretos cubanos no Imperio Xapones? Quen ten tanto apego polo xa maduro de mais Fidel Castro? Non me atrevo a perguntar non vaia ser que meta a zoca e me boten a rua. Por agora eche fonte de ingreso e pese a que a calidade no e moita cousa e a que tenho que ir ben vestido, ai me podedes encontrar dous ou tres dias por semana. Entre fideles e guasintones.




MOMIJI. O outono chega en Xapon coas suas cores marabillosas, enchendo de cores amarelas, vermellas, verdes, marrons,... todo o vizoso bosque xapones. A cidade de Kyoto tamen fica preciosa (as fotos son de parques dentro da cidade) e ordas de turistas acheganse os fins de semana para simplemente queimar gasolina e gastar cuartos. Eu arredome, fuxo, tiro para o monte e intento achegarme aa tranquilidade. Agora a perna (esguince) non mo permite asi que transmitovos coas fotos unha pequeneira parte da espectacular beleza do Outono xapones.